![\"Wybrany](\"images\/stories\/Image\/07_09\/NTS_SUKCES_1.jpg\")
D\u0142ugo ju\u017c nosi\u0142am si\u0119 z zamiarem przygotowania tego tekstu. Tekstu o tym, \u017ce w naszych dzia\u0142aniach ratowniczych nie jeste\u015bmy skazani na sukces. O tym, \u017ce tych dzia\u0142a\u0144 mo\u017cemy nawet nie podj\u0105\u0107… O tym, o czym nikt nie mówi, a co si\u0119 dzieje i nierzadko jest dramatem dla harcerza po kursie, ratownika ZHP, instruktora HSR. O tym, \u017ce w chwili kiedy powinni\u015bmy udzieli\u0107 pomocy, jednak tego nie zrobili\u015bmy.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Harcerz uratowa\u0142 \u017cycie m\u0119\u017cczy\u017anie napadni\u0119temu przez bandytów. Udana reanimacja ratowników ZHP da\u0142a nadzieje na prze\u017cycie matce dwójki dzieci. Harcerska Grupa Ratownicza wspomaga\u0142a s\u0142u\u017cby ratownicze w wypadku masowym. Podobne doniesienia by\u0107 mo\u017ce dosz\u0142y do uszu niejednego z nas. To nie propaganda sukcesu – takie rzeczy rzeczywi\u015bcie si\u0119 dziej\u0105. Jest jednak druga strona medalu. Kto\u015b si\u0119 za\u0142ama\u0142, kogo\u015b pokona\u0142 strach, kogo\u015b przeros\u0142a sytuacja. O tych, o których powinni\u015bmy mówi\u0107 nie mniej ni\u017c o naszych ratowniczych herosach, pisze Ewa S\u0119towska.<\/strong><\/em><\/p>\n <\/strong><\/p>\n <\/p>\n „Wstydzi\u0107 powinien si\u0119 kto\u015b, kto zrobi\u0142 b\u0142\u0105d, ju\u017c niestety w realnym \u015bwiecie, a nie na symulacji…”<\/em><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n W \u017cyciu ka\u017cdego cz\u0142owieka s\u0105 takie dni, kiedy nic mu si\u0119 nie chce, a jego \u017cyciowa motywacja oscyluje w okolicach zera. Takie dni, kiedy jedyne o czym marzy to wróci\u0107 do domu, zasn\u0105\u0107 i obudzi\u0107 si\u0119 nast\u0119pnego poranka. Niestety, wszystko, czego nie chcia\u0142by wówczas do\u015bwiadczy\u0107 przytrafia mu si\u0119 w takie dni najcz\u0119\u015bciej, ot, z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 losu… <\/p>\n <\/p>\n Przyk\u0142adem niech b\u0119dzie g\u0142ówny bohater, nazwijmy go Adam. W taki dzie\u0144 w\u0142a\u015bnie, gdy wraca ze szko\u0142y\/uczelni\/pracy jego autobus staje na \u015brodku ulicy, drzwi si\u0119 otwieraj\u0105 i kierowca informuje, \u017ce dalej nie jedzie. I ka\u017ce pasa\u017cerom wysi\u0105\u015b\u0107. Adam przez chwil\u0119 si\u0119 waha, ale po chwili, zach\u0119cony przez wysiadaj\u0105cy t\u0142um, decyduje si\u0119 pos\u0142ucha\u0107 kierowcy. Na zewn\u0105trz – kraksa. Przód jednego z samochodów dos\u0142ownie roztarty na asfalcie, drugi natomiast rzucony kilkadziesi\u0105t metrów dalej. W tej chwili Adam ju\u017c wie, \u017ce to jego moment, wie, \u017ce w\u0142a\u015bnie nadszed\u0142 ten czas, o którym opowiadali instruktorzy podczas kursu. Chwila prawdy. Krew uderza mu do g\u0142owy, szybko ocenia sytuacj\u0119 i widzi, \u017ce jeden poszkodowany le\u017cy na ziemi, przykryty kurtk\u0105 i jest z nim policjant, a drugi – zalany krwi\u0105 – siedzi na miejscu kierowcy w samochodzie, stoi przy nim drugi policjant. W tej samej chwili Adam zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce tego ranka spakowa\u0142 swoje rzeczy w nowy plecak, a r\u0119kawiczki, które zawsze, ZAWSZE ze sob\u0105 mia\u0142, zosta\u0142y w kieszeni wewn\u0119trznej w starym. Adam, poszturchiwany przez przechodniów, w ko\u0144cu stoi na chodniku, podczas gdy oni si\u0119 spiesz\u0105, idzie po raz kolejny za t\u0142umem. Do nast\u0119pnego przystanku. Mijaj\u0105c wypadek ju\u017c wie, \u017ce post\u0119puje \u017ale, brak mu jednak odwagi, \u017ceby wróci\u0107, wej\u015b\u0107 na jezdni\u0119 i powiedzie\u0107: jestem ratownikiem, czy mog\u0119 jako\u015b pomóc? Idzie wi\u0119c, z gigantycznymi wyrzutami sumienia i \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce nawali\u0142, \u017ce nie tak mia\u0142o by\u0107, \u017ce milion razy odgrywa\u0142 w swojej g\u0142owie tak\u0105 sytuacj\u0119 i by\u0142 do niej przygotowany. I \u017ce przecie\u017c móg\u0142 co\u015b zrobi\u0107. Cokolwiek. Z drugiej strony jednak pojawia si\u0119 my\u015bl: „Przecie\u017c nie mia\u0142em r\u0119kawiczek! Zawsze nas uczono, \u017ce mamy dba\u0107 przede wszystkim o w\u0142asne bezpiecze\u0144stwo, wi\u0119c nie mog\u0142em nic zrobi\u0107, to by\u0142oby nierozs\u0105dne. Przecie\u017c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 babra\u0142 go\u0142ymi r\u0119kami w cudzej krwi…”. I Adam trzyma si\u0119 tej my\u015bli kurczowo, zdaj\u0105c sobie jednak spraw\u0119 z faktu, \u017ce czuje dyskomfort, ogromny dyskomfort.<\/p>\n <\/p>\n Czy mamy prawo ocenia\u0107 go surowo? Nie s\u0105dz\u0119. Nie jeste\u015bmy w stanie przewidzie\u0107, jak zachowamy si\u0119 w takiej sytuacji. Co prawda wielu z nas twierdzi z ca\u0142ym przekonaniem: „Oczywi\u015bcie, \u017ce udziel\u0119 pomocy. Zawsze!” Adam jednak te\u017c tak my\u015bla\u0142. Bliska mi osoba powiedzia\u0142a niedawno, \u017ce na decyzj\u0119, czy podejmiemy dzia\u0142anie ma wp\u0142yw nie tylko nasza wiedza i umiej\u0119tno\u015bci, ale te\u017c nasza konstrukcja psychiczna. Ta sama osoba dziesi\u0105tki razy uczestniczy\u0142a w zabezpieczeniach imprez i pomaga\u0142a omdla\u0142ym, ale sta\u0142a bezradnie, gdy jej mama straci\u0142a przytomno\u015b\u0107… Czy to znaczy, \u017ce jest cieniasem? Nie, to znaczy, \u017ce reakcja emocjonalna by\u0142a parali\u017cuj\u0105ca. I zupe\u0142nie nie do przewidzenia…<\/p>\n <\/p>\n Podczas kursów k\u0142adziemy du\u017cy nacisk na motywacj\u0119. „Los cz\u0142owieka w twoich r\u0119kach, drogi kursancie”, mówimy, i obarczamy naszego 16-latka ogromnym ci\u0119\u017carem i odpowiedzialno\u015bci\u0105, której nierzadko nie jest w stanie ud\u017awign\u0105\u0107. Niepowodzenie podczas udzielania pierwszej pomocy mo\u017ce pozostawi\u0107 w nim rys\u0119, ba!, nawet g\u0142\u0119bok\u0105 ran\u0119, któr\u0105 trudno b\u0119dzie kiedykolwiek opatrzy\u0107. Dlatego nie mówmy ludziom, \u017ce maj\u0105 si\u0119 wstydzi\u0107, \u017ce im si\u0119 nie uda\u0142o, \u017ce pope\u0142nili b\u0142\u0105d. Powiedzmy im: „To mog\u0142o si\u0119 zdarzy\u0107 ka\u017cdemu. TYM RAZEM si\u0119 nie uda\u0142o, ale poradzisz sobie, wierz\u0119 w ciebie”. I zach\u0119cajmy do pracy i \u0107wicze\u0144, w ko\u0144cu nie bez przyczyny mówi si\u0119, \u017ce trening czyni mistrza.<\/p>\n <\/p>\n Na zako\u0144czenie musz\u0119 co\u015b wyzna\u0107. Bohaterem tego tekstu, Adamem, jestem ja. Wierz\u0119, \u017ce w moim \u017cyciu taka sytuacja nie b\u0119dzie mia\u0142a miejsca nigdy wi\u0119cej. Kto jest jednak w stanie przewidzie\u0107 to na pewno?<\/p>\n <\/p>\n D\u0142ugo ju\u017c nosi\u0142am si\u0119 z zamiarem przygotowania tego tekstu. Tekstu o tym, \u017ce w naszych dzia\u0142aniach ratowniczych nie jeste\u015bmy skazani na sukces. O tym, \u017ce tych dzia\u0142a\u0144 mo\u017cemy nawet nie podj\u0105\u0107… O tym, o czym nikt nie mówi, a co si\u0119 dzieje i nierzadko jest dramatem dla harcerza po kursie, ratownika ZHP, instruktora HSR. O […]<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18288","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18288","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18288"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18288\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18288"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18288"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18288"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"Wybrany](\"images\/stories\/Image\/autorzy\/satowska.JPG\")
pwd. Ewa S\u0119towska<\/strong> – instruktorka i sekretarz Harcerskiej Szko\u0142y Ratownictwa. Wywodzi si\u0119 z hufca \u017byrardów. Studentka II roku w Uniwersyteckim Kolegium Kszta\u0142cenia Nauczycieli J\u0119zyka Angielskiego na Uniwersytecie Warszawskim.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"