![\"Wybrany](\"images\/stories\/Image\/07_09\/borun.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Z regu\u0142y, by co\u015b sobie nie posz\u0142o, nale\u017ca\u0142oby to przybi\u0107. Z kadr\u0105 niestety jest na odwrót – dopiero przybita odchodzi. Niektórzy jednak finezj\u0105 pracy z kadr\u0105 zdaj\u0105 si\u0119 nie wychodzi\u0107 poza instrukcj\u0119 obs\u0142ugi gwo\u017adzia. Równie\u017c w harcerstwie.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Oho, w\u0142a\u015bnie pope\u0142ni\u0142em najwa\u017cniejszy b\u0142\u0105d, chyba nasz najci\u0119\u017cszy. U\u017cy\u0142em retoryki „onych”. Przede wszystkim – patrzymy i mówimy: ONI. A przecie\u017c, bez wzgl\u0119du na miejsce w hierarchii, ka\u017cdy z nas ma swojego szefa ale i sam jest szefem. Zreszt\u0105, nie tylko jako szefowie zarz\u0105dzamy kadr\u0105 – oddzia\u0142ujemy na równych sobie, a tak\u017ce kszta\u0142tujemy swoich prze\u0142o\u017conych. Czy mamy tego \u015bwiadomo\u015b\u0107? Bo je\u017celi nie, to miejmy pretensje do samych siebie, je\u015bli nasi prze\u0142o\u017ceni si\u0119 nam nie podobaj\u0105.<\/em><\/p>\n <\/p>\n Kadra odchodzi bo \u017ale jest zarz\u0105dzana. A zarz\u0105dza ni\u0105… kadra. To dwie strony monety, która niesie warto\u015b\u0107 naszej organizacji.<\/em><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n My, prze\u0142o\u017ceni<\/strong><\/p>\n Stosujemy strategi\u0119 uników. Im mniej zderze\u0144, im mniej konfrontacji – tym lepiej. Za wszelk\u0105 cen\u0119 staramy si\u0119 unika\u0107 konfliktów, co dopiero je wyzwala.<\/p>\n <\/p>\n Nie chcemy znów zaufa\u0107. Nie raz sparzyli\u015bmy si\u0119 ufaj\u0105c.<\/p>\n <\/p>\n Nie okre\u015blamy jasnych procedur post\u0119powania. Improwizujemy. A przecie\u017c dobre zasady odzwierciedlaj\u0105 organizacj\u0119, która je stworzy\u0142a.<\/p>\n <\/p>\n K\u0142amiemy w dobrej sprawie. Nawet korzystamy ze zmiany przepisów, by w\u015bród swoich podw\u0142adnych zasia\u0107 strach przed zmianami i ich zebra\u0107 wokó\u0142 siebie – cho\u0107by przeciw „z\u0142ej górze”. Albo zach\u0119camy do szybkiego otwarcia prób, „bo nowe przepisy b\u0119d\u0105 gorsze”. Zawsze to \u0142atwiejsze, ni\u017c nieustanna praca z kadr\u0105 i jej motywowanie.<\/p>\n <\/p>\n Nie zdajemy sobie sprawy z misji harcerstwa, nie rozumiemy jej. Nie potrafimy okre\u015bli\u0107 naszych zalet i przewag naszej organizacji nad innymi. Jak wi\u0119c mamy umie\u0107 zatrzyma\u0107 w niej ludzi?<\/p>\n <\/p>\n Grupujemy ludzi wokó\u0142 w\u0142asnej osoby. Ale w oparciu o fascynacj\u0119, nie jasny przekaz. Równocze\u015bnie nie budujemy naturalnych, ale kosztownych relacji mistrz-ucze\u0144.<\/p>\n <\/p>\n Podbieramy sobie ludzi. Troch\u0119 ale zawsze. Czasami, ale nasz strach o to, \u017ce kto\u015b nam podbierze ludzi parali\u017cuje nasze poczynania. Nie pozwalamy im si\u0119 rozwija\u0107, je\u015bli znaczy to obcowanie z kim innym. Ostatecznie uzale\u017cniamy swoich ludzi od siebie, hodujemy kie\u0142bie-we-\u0142bie, byle by to kie\u0142bie by\u0142o z naszego ogródka.<\/p>\n <\/p>\n Trzymamy si\u0119 kurczowo swoich funkcji. Przed\u0142u\u017camy kadencje, wymieniamy na chwil\u0119 z innymi, by znowu powróci\u0107 – przekonani, \u017ce my jedyni mo\u017cemy przyby\u0107 z ratunkiem. Przez my\u015bl nam nie przechodzi, \u017ce to tylko nasza wina, je\u015bli wci\u0105\u017c nie ma nikogo na nasze miejsce.<\/p>\n <\/p>\n Chcemy budowa\u0107 na zawsze. Nie przyjmujemy do wiadomo\u015bci, \u017ce rozwi\u0105zanie to naturalny etap rozwoju grupy, a odej\u015bcie – cz\u0142owieka w grupie.<\/p>\n <\/p>\n Specjalistów zostawiamy samych sobie, zapominaj\u0105c, \u017ce oni te\u017c potrzebuj\u0105 motywacji. Równocze\u015bnie nie my\u015blimy o ich nast\u0119pcach.<\/p>\n <\/p>\n Nie eksperymentujemy. Eksploatujemy stare formy do granic mo\u017cliwo\u015bci. Nie pozbywamy si\u0119 nawyków – one s\u0105 nam bli\u017csze ni\u017c którykolwiek ze wspó\u0142pracowników. Przynajmniej one nas nie opuszcz\u0105.<\/p>\n <\/p>\n Nie odsiewamy i nie przebieramy. Czarnych owiec nie pozbywamy si\u0119 zdecydowanym posuni\u0119ciem.<\/p>\n <\/p>\n W\u015bród nas wcale nie jest za wielu autokratów. Tylko zbyt wielu ich udaje. Tak naprawd\u0119 sugerujemy si\u0119 powszechn\u0105 opini\u0105 i tym, czego si\u0119 po nas spodziewa. Ale je\u015bli przekazujemy zadania, to byle by bez odpowiedzialno\u015bci i uprawnie\u0144. Za wielu te\u017c jest demokratów za wszelk\u0105 cen\u0119. Podejmujemy decyzje w grupach, które nie maj\u0105 do tego kwalifikacji. Albo te\u017c uznajemy, \u017ce najlepszym stylem kierowania jest delegowanie uprawnie\u0144 i delegujemy je komu popadnie.<\/p>\n Nie zastanawiamy si\u0119 nad swoim stylem kierowania. Nie analizujemy siebie, nie wyci\u0105gamy wniosków. Próby instruktorskie opieramy na zadaniach do zrobienia, a nie zmianach, których musimy dokona\u0107, by sta\u0107 si\u0119 lepszymi.<\/p>\n <\/p>\n Nie potrafimy kierowa\u0107 stosownie do sytuacji. Je\u015bli ju\u017c zastanawiamy si\u0119 nad wyborem stylu kierowania, to albo za d\u0142ugo, albo akurat wtedy, kiedy to niepotrzebne.<\/p>\n <\/p>\n Wstydzimy si\u0119 przyzna\u0107 do niewiedzy, uzna\u0107, \u017ce kto\u015b co\u015b zrobi lepiej od nas.<\/p>\n Nie przyznajemy si\u0119 do pomy\u0142ek. Nie spó\u017aniamy si\u0119 – to \u015bwiat biegnie za szybko. Nie przyznajemy, \u017ce o czym\u015b zapomnieli\u015bmy. Znowu zawinili jacy\u015b „oni”.<\/p>\n <\/p>\n Wstydzimy si\u0119 entuzjazmu, bo g\u0142upio b\u0119dzie, jak si\u0119 nie uda. S\u0142owa Billa Gatesa „Co robi\u0119 najlepiej, to dzielenie si\u0119 moim entuzjazmem” kwitujemy krótkim: „No jasne, \u017ce nie pieni\u0119dzmi”.<\/p>\n <\/p>\n „Kiedy trzeba co\u015b zrobi\u0107, ostatecznie zawsze szybciej jest zrobi\u0107 to samemu”. A czemu by nie zaczyna\u0107 wcze\u015bniej i po\u015bwi\u0119ci\u0107 cztery razy wi\u0119cej czasu i pracy na zrobienie tego z kim innym, t\u0142umacz\u0105c mu tym samym i zapewniaj\u0105c, \u017ce b\u0119dzie potrafi\u0142 to potem poci\u0105gn\u0105\u0107?<\/p>\n <\/p>\n Najwi\u0119cej energii po\u015bwi\u0119camy na zwo\u0142anie spotkania, bo na nim „jako\u015b si\u0119 potoczy”. Nie zajmujemy si\u0119 ustaleniem agendy spotka\u0144. „Elementy dobrej zbiórki? – to dla zuchów, instruktorom tego nie potrzeba, my mamy to we krwi”.<\/p>\n Chcemy od razu widzie\u0107 efekty swojej pracy. Zniech\u0119ceni podejrzewamy sabota\u017c.<\/p>\n <\/p>\n Skre\u015blamy ludzi po cichu. Przestajemy si\u0119 do siebie odzywa\u0107 lub opuszczamy innych w walce z ich s\u0142abo\u015bciami.<\/p>\n <\/p>\n Specjalizujemy si\u0119 do bólu, miast stawia\u0107 przed sob\u0105 terminy, sprawdza\u0107 si\u0119 i przeszkala\u0107 do nowych funkcji zada\u0144 [1].<\/p>\n <\/p>\n Nie wiemy, \u017ce mo\u017cemy zarz\u0105dza\u0107 swoimi prze\u0142o\u017conymi, podobnie jak oni zarz\u0105dzaj\u0105 nami.<\/p>\n <\/p>\n Cieszymy si\u0119 z braku jasnych regu\u0142, bo to oznacza rozmycie odpowiedzialno\u015bci, brak nadzoru i kar. A nawet wi\u0119ksze szanse wy\u0142gania si\u0119 od zobowi\u0105za\u0144.<\/p>\n <\/p>\n Cieszy nas brak krótkoterminowych zada\u0144 projektowych, ocenianych brutalnie, ale szybko – póki jeszcze si\u0119 o nich pami\u0119ta. Wolimy rozpami\u0119tywa\u0107 dawne sukcesy, nawet nie w\u0142asne – bo tego nikt ju\u017c nie b\u0119dzie pami\u0119ta\u0142.<\/p>\n <\/p>\n Czujemy boja\u017a\u0144 przed „biurokracj\u0105”: kontrol\u0105, ocen\u0105 – wspó\u0142zawodnictwem na <\/p>\n Dla popisania si\u0119 przed „gór\u0105” budujemy potiomkinowskie fasady. Wystarczy wys\u0142a\u0107 wy\u017cej rozkaz czy biuletyn, by za\u015bwiadczy\u0107 o istnieniu – mo\u017ce nawet by\u0107 powy\u017cej \u015bredniej. I mie\u0107 spokój na miesi\u0105c.<\/p>\n <\/p>\n Nie jeste\u015bmy szczerzy wobec prze\u0142o\u017conych. Nie krytykujemy ich otwarcie lecz pok\u0105tnie, jak by\u015bmy nie chcieli rozwi\u0105za\u0107 problemu, ale móc potem rzec: „a nie mówi\u0142em?” Narzekanie przynosi nam ulg\u0119.<\/p>\n <\/p>\n Nie mówimy g\u0142o\u015bno, \u017ce co\u015b zrobiliby\u015bmy lepiej. Ale wspominamy o tym na stronie.<\/p>\n <\/p>\n Nie prowadzimy kampanii – promocyjnych czy wyborczych. Znajdujemy si\u0119 nagle w zaskakuj\u0105cej sytuacji i dajemy si\u0119 niespodziewanie wybra\u0107. Niech tylko nikt potem nie ma pretensji, przecie\u017c nie chcieli\u015bmy tego.<\/p>\n <\/p>\n Przemilczamy, \u017ce w\u0142adza jest tak naprawd\u0119 najwi\u0119kszym motywatorem. Obawiamy si\u0119 przyzna\u0107, \u017ce niezdrowo jest nie czu\u0107 tego, a nie przyznawa\u0107 si\u0119 – nieuczciwie.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n My – prze\u0142o\u017ceni i ci sami my – podw\u0142adni. Z\u0142\u0105czeni w jednych osobach ale zawsze widoczni tylko w jednym ze schizofrenicznych stanów. Przy ognisku niech\u0119tnie cedzimy przez z\u0119by, \u017ce jeste\u015bmy jedn\u0105 rodzin\u0105. W duchu dorzucamy za Nosowsk\u0105: "It's a schisophrenic, schisophrenic family \/ <\/p>\n Jak nie traci\u0107 kadry? Nie trzyma\u0107 jej na si\u0142\u0119. Nie sta\u0107 si\u0119 jej zak\u0142adnikiem. B\u0105d\u017amy sami najlepiej przygotowani na odej\u015bcie i przygotowujmy do tego innych – tak, by nie da\u0107 si\u0119 zaskoczy\u0107, kiedy odej\u015bcie… nadejdzie. Tak naprawd\u0119 nie ma ludzi niezast\u0105pionych. Niezast\u0105piony jest tylko ich entuzjazm.<\/em><\/p>\n <\/p>\n W swoim dzia\u0142aniu nie kierujmy si\u0119 wi\u0119c dewiz\u0105: „aby by\u0142o nas wi\u0119cej”[2], lecz: „aby zostawi\u0107 po sobie porz\u0105dek”. I wtedy b\u0119dzie nas wi\u0119cej.<\/em><\/p>\n <\/p>\n [1] o takich zwyczajach w skautingu pisze hm. Anna Filipow: "Zacznijmy od siebie", Czuwaj 1\/2003. W internecie pod adresem http:\/\/czuwaj.pl\/wiecej.php?news=107<\/a>.<\/p>\n
My, podw\u0142adni<\/strong><\/p>\n
\njasnych zasadach. Dla nas licz\u0105 si\u0119 tylko te dziedziny, w których jeste\u015bmy lepsi od innych.<\/p>\n
And nobody knows what it means, what it means".<\/em><\/p>\n