![\"pik\"](\"images\/stories\/Image\/07_10\/NTW_PIK_10.jpg\")
„Pojechali\u015bmy do Kirgizji bez sponsorów, zdobyli\u015bmy szczyt, który jest uwa\u017cany za najtrudniejsz\u0105 gór\u0119 by\u0142ego ZSRR, bawili\u015bmy si\u0119 na \u015bwi\u0119cie kirgiskiej rodziny i mieli\u015bmy lecie\u0107 helikopterem schowani przed \u017co\u0142nierzami za baga\u017cami”. Mnóstwo wra\u017ce\u0144 po podj\u0119tej w ci\u0105gu minut decyzji.<\/p>\n
<\/p>\n
„Pojechali\u015bmy do Kirgizji bez sponsorów, zdobyli\u015bmy szczyt, który uwa\u017cany jest za najtrudniejsz\u0105 gór\u0119 by\u0142ego ZSSR, bawili\u015bmy si\u0119 na \u015bwi\u0119cie kirgiskiej rodziny i mieli\u015bmy lecie\u0107 helikopterem schowani przed \u017co\u0142nierzami za baga\u017cami”. Mnóstwo wra\u017ce\u0144 po podj\u0119tej w ci\u0105gu minut decyzji.
18 sierpnia – Zlot w Kielcach, dostaj\u0119 sms’a od Agi: „Spiesz\u0119 poinformowa\u0107, \u017ce Witek i Rudy weszli 15 sierpnia na Pik Pobiedy i bezpiecznie z niego zeszli”. 4 wrze\u015bnia – wiem, \u017ce Rudy ju\u017c przekroczy\u0142 granic\u0119 z Polsk\u0105, pisz\u0119 mu gratulacje, chc\u0119 si\u0119 spotka\u0107, dostaj\u0119 odpowied\u017a: „Dzi\u0119ki – b\u0119d\u0119 jeszcze dzi\u015b w Opolu i zostaj\u0119 na d\u0142u\u017cej :) ”.
Maciek Sta\u0144czak i Witek Zawadzki – dwóch instruktorów ZHP – pojechali w góry Tien Shan i zdobyli dwa trudne siedmiotysi\u0119czniki: Chan Tengri (7010 m n. m. p.) i Pik Pobiedy (7439 m n.p.m.). Na szczyt tego drugiego – uwa\u017canego za jeden z najniebezpieczniejszych siedmiotysi\u0119czników \u015bwiata – weszli jako siódmy i ósmy Polak w historii i jako pierwsi ludzie w tym roku.<\/p>\n
Wyprawa zacz\u0119\u0142a si\u0119 w Krakowie, sk\u0105d poci\u0105giem dojechali do Kijowa, a nast\u0119pnie samolotem do Moskwy i Biszkeku – stolicy Kirgizji. Tam par\u0119 dni na zakup jedzenia i podró\u017c do Karakol, sk\u0105d wyruszali w góry. W Karakol uda\u0142o si\u0119 za\u0142atwi\u0107 pozwolenia na akcj\u0119 górsk\u0105 i za rozs\u0105dn\u0105 cen\u0119 polecie\u0107 \u015bmig\u0142owcem do samej bazy na lodowcu Inylczek Po\u0142udniowy.
<\/p>\n
Ola Drewienkowska\/NA TROPIE: Sk\u0105d pomys\u0142 na góry Tien Shan? Na tak\u0105 niesamowit\u0105 wypraw\u0119? To w jaki sposób przygotowywa\u0142e\u015b si\u0119 do wyjazdu?<\/strong><\/p>\n Mieli\u015bmy z Witkiem ambitne plany, co do wspólnych wyjazdów treningowych, ale w ko\u0144cu ka\u017cdego poch\u0142on\u0119\u0142a praca i nie wybrali\u015bmy si\u0119 nigdzie razem. Z moich osobistych planów treningowych, te\u017c niespecjalnie du\u017co wysz\u0142o, wi\u0119c sko\u0144czy\u0142o si\u0119 na codziennej aktywno\u015bci w pracy na wysoko\u015bciach, wyjazdach w góry i rajdach przygodowych. W Kirgizji dotarli\u015bcie do Biszkeku, Karakol. Jak by\u0142o z waszym dostaniem si\u0119 w góry?<\/strong> Wy zeszli\u015bcie bezpiecznie. Jak podsumowujesz wypraw\u0119? <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" „Pojechali\u015bmy do Kirgizji bez sponsorów, zdobyli\u015bmy szczyt, który jest uwa\u017cany za najtrudniejsz\u0105 gór\u0119 by\u0142ego ZSRR, bawili\u015bmy si\u0119 na \u015bwi\u0119cie kirgiskiej rodziny i mieli\u015bmy lecie\u0107 helikopterem schowani przed \u017co\u0142nierzami za baga\u017cami”. Mnóstwo wra\u017ce\u0144 po podj\u0119tej w ci\u0105gu minut decyzji.<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18321","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18321","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18321"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18321\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18321"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18321"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18321"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
<\/strong>Maciek Sta\u0144czak: Jesieni\u0105 zadzwoni\u0142 do mnie Witek i powiedzia\u0142, \u017ce planuje t\u0119 wypraw\u0119. Wyt\u0142umaczy\u0142 mi, \u017ce chodzi o Chana i Pobied\u0119. Powiedzia\u0142, \u017ce szuka partnera do wspinaczki i spyta\u0142, czy nie chc\u0119 jecha\u0107. Troch\u0119 si\u0119 zastanawia\u0142em, ale po krótkim czasie zdecydowa\u0142em, \u017ce skorzystam z propozycji i ch\u0119tnie si\u0119 z nim wybior\u0119. <\/p>\n
Niewielu ludzi porywa si\u0119 na tego rodzaju wyczyny. Od czego Twoim zdaniem zale\u017cy zrealizowanie takiego marzenia?<\/strong>
Uwa\u017cam, \u017ce je\u015bli kto\u015b czego\u015b bardzo chce, to zawsze to osi\u0105gnie (\u015bmiech). Po prostu trzeba uparcie d\u0105\u017cy\u0107 do celu i wierzy\u0107 w siebie.
Ale byli\u015bcie w Kirgizji. To z Polski trzy tysi\u0105ce kilometrów. Jak to mo\u017cliwe, \u017ce wybrali\u015bcie si\u0119 we dwójk\u0119?<\/strong>
O tym, \u017ce pojechali\u015bmy sami zadecydowa\u0142 Witek. Im liczniejsza wyprawa tym wi\u0119cej problemów. Pozytywne by\u0142o w\u0142a\u015bnie to, \u017ce podczas gdy wiele ludzi je\u017adzi na takie wyprawy maj\u0105c du\u017co sponsorów albo olbrzymi nak\u0142ad pracy, nam si\u0119 uda\u0142o pojecha\u0107 z dwoma plecakami i pieni\u0119dzmi zarobionymi przez rok. Nie mieli\u015bmy telefonu satelitarnego, nie mieli\u015bmy jakiej\u015b super odzie\u017cy puchowej. Tak naprawd\u0119 wszystko zorganizowali\u015bmy takim skromnym sumptem. Jak wracali\u015bmy z wyprawy, to na dworcu w Krakowie wygl\u0105dali\u015bmy jakby\u015bmy wracali z normalnych wakacji-mieli\u015bmy ze sob\u0105 po dwa plecaki i tyle. To by\u0142o fajne, \u017ce uda\u0142o si\u0119 to zrobi\u0107 bez wielkiego szumu, bez wielkich sponsorów. Tak po prostu.
Harcerstwo pomog\u0142o Ci w jaki\u015b sposób w osi\u0105gni\u0119ciu celu?<\/strong>
Taaak, oczywi\u015bcie… (\u015bmiech) Harcerstwo (tu ju\u017c powa\u017cnie) w du\u017cym stopniu mnie wychowa\u0142o i nie wiem, jakim by\u0142bym cz\u0142owiekiem, gdyby nie ci ludzie i to wszystko. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 moich \u017cyciowych pasji narodzi\u0142a si\u0119 dzi\u0119ki naszej organizacji, no i przede wszystkim to tu pozna\u0142em Witka. Moim zdaniem w alpinizmie partner jest najwa\u017cniejszy. Nie raz rozumieli\u015bmy si\u0119 bez s\u0142ów albo uczyli\u015bmy si\u0119 czego\u015b od siebie. Co najwa\u017cniejsze mamy podobne podej\u015bcie do gór i podobny poziom ryzyka podejmowanego w górach.
Czyli, pomimo tego, \u017ce si\u0119 prawie nie znali\u015bcie, dogadywali\u015bcie si\u0119 bez problemu?<\/strong>
Tak. Codzienno\u015bci\u0105 by\u0142y dla nas takie rzeczy, jak obozowanie, gotowanie czy spanie w trudnych warunkach, wi\u0119c skupiali\u015bmy si\u0119 na konkretnych problemach, które stwarza\u0142a nam natura, sprz\u0119t czy cokolwiek innego. Tego w\u0142a\u015bnie nauczy\u0142o nas harcerstwo. Konfliktów nie by\u0142o prawie wcale, no mo\u017ce poza paroma dyskusjami w sprawach kulinarnych.<\/p>\n
W stolicy nie uda\u0142o nam si\u0119 niestety za\u0142atwi\u0107 pozwole\u0144 na dzia\u0142alno\u015b\u0107 górsk\u0105 w rejonie, do którego si\u0119 wybierali\u015bmy, wi\u0119c zaryzykowali\u015bmy i pojechali\u015bmy do Karakol z nadziej\u0105, \u017ce mo\u017ce tam si\u0119 uda. Tam próbowali\u015bmy w jednostce wojskowej zdoby\u0107 te papiery, co niestety nie wysz\u0142o. Na szcz\u0119\u015bcie na dworcu autobusowym poznali\u015bmy m\u0142odego studenta o imieniu Ilia. Okaza\u0142 si\u0119 by\u0107 bratem pilota \u015bmig\u0142owca wojskowego, który lata w góry. Pozna\u0142 nas ze swoim bratem o imieniu Stalbek, który pomóg\u0142 nam mi\u0119dzy innymi dlatego, \u017ce mia\u0142 kilku dobrych przyjació\u0142 z Polski, równie\u017c pilotów, których pozna\u0142 na jakim\u015b szkoleniu w USA. Do teraz nie mog\u0119 uwierzy\u0107 jakie mieli\u015bmy szcz\u0119\u015bcie, \u017ce uda\u0142o nam si\u0119 pozna\u0107 tych ludzi i przez to za\u0142atwi\u0107 za niewielkie pieni\u0105dze pozwolenia i przelot \u015bmig\u0142owcem do bazy na Lodowcu Inylczek Po\u0142udniowy. Gdyby nie to szcz\u0119\u015bcie na pozwolenia, czekaliby\u015bmy dwa tygodnie, a w góry jechaliby\u015bmy najpierw samochodem terenowym, a potem pieszo jakie\u015b 90 kilometrów przez jeden z najd\u0142u\u017cszych lodowców na \u015bwiecie. Tras\u0119 t\u0119 pokonali\u015bmy w drodze powrotnej. Zanim jednak wyruszyli\u015bmy w góry mieli\u015bmy mnóstwo przygód. Najpierw mieli\u015bmy lecie\u0107, potem si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce w tym samolocie maj\u0105 lecie\u0107 jacy\u015b inni \u017co\u0142nierze, wi\u0119c b\u0119dziemy musieli podró\u017cowa\u0107 schowani gdzie\u015b za baga\u017cami. Pó\u017aniej si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce jednak polecimy normalnie. W mi\u0119dzyczasie poznali\u015bmy ca\u0142\u0105 mas\u0119 ludzi, g\u0142ównie wojskowych, z którymi sp\u0119dzili\u015bmy kilka dni.
Mieli\u015bcie okazj\u0119 dowiedzie\u0107 si\u0119 troch\u0119 o \u017cyciu w Kirgizji?<\/strong>
Byli\u015bmy nawet zaproszeni na rodzinn\u0105 imprez\u0119 w domu Stalbeka! W Kirgizji, jak syn w rodzinie ko\u0144czy rok, ojciec organizuje du\u017c\u0105 imprez\u0119, na któr\u0105 zaprasza si\u0119 bardzo du\u017co go\u015bci. Najwa\u017cniejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 s\u0105 zawody w bieganiu, w których uczestnicz\u0105 wszyscy z rodziny i go\u015bcie. G\u0142ówny bieg, to jest bieg m\u0142odych ch\u0142opców-ten, który dobiega pierwszy, przecina temu rocznemu ch\u0142opcu rzemyk, którym ma zwi\u0105zane nogi. Od tej pory on te\u017c b\u0119dzie biega\u0142, by by\u0107 silnym i zdrowym. Podczas ca\u0142ej uroczysto\u015b\u0107 bardzo du\u017co si\u0119 mówi\u0142o o tym ma\u0142ym ch\u0142opcu, o nadziejach na to, jaki wyro\u015bnie. Mi
\neli\u015bmy okazj\u0119 pozna\u0107 mnóstwo tradycji i spróbowa\u0107 ciekawych potraw kirgijskich. Traktowano nas jak wa\u017cnych go\u015bci i zasiadali\u015bmy tu\u017c obok starszyzny czy wysokich rang\u0105 oficerów. Mimo, i\u017c sami nie przyszli\u015bmy z \u017cadnym prezentem, wyszli\u015bmy z ca\u0142ej uroczysto\u015bci z podarkami i bardzo du\u017ce wra\u017cenie zrobi\u0142a na nas go\u015bcinno\u015b\u0107 Kirgizów. Przez te dwa dni spali\u015bmy w \u015bmig\u0142owcu razem z innymi \u017co\u0142nierzami, poznali\u015bmy mi\u0119dzy innymi dowódc\u0119 si\u0142 powietrznych Kirgizji, a co naj\u015bmieszniejsze po rosyjsku znali\u015bmy tylko par\u0119 najprostszych zwrotów.
Porozmawiajmy o samych górach. Przypominasz sobie jaki\u015b najgorszy moment wyprawy? Kiedy mia\u0142e\u015b w\u0105tpliwo\u015bci, czy wam si\u0119 uda? Pami\u0119tasz jakie\u015b niebezpieczne sytuacje?<\/strong>
\u015amiesznie, bo nie mia\u0142em takich sytuacji, w których my\u015bla\u0142em, \u017ce wyprawa mo\u017ce si\u0119 nie uda\u0107. Byli\u015bmy bardzo zmotywowani. Zak\u0142adali\u015bmy, \u017ce osi\u0105gniemy cel, ale jednocze\u015bnie byli\u015bmy \u015bwiadomi, \u017ce problemy s\u0105 normaln\u0105 rzecz\u0105 i trzeba je przezwyci\u0119\u017ca\u0107. Je\u015bli chodzi o niebezpieczne i trudne sytuacje, to by\u0142y co chwil\u0119 i ci\u0119\u017cko mi pami\u0119ta\u0107 teraz o wszystkich. Ba\u0142em si\u0119 na pewno tego jak zachowa si\u0119 mój organizm na tak du\u017cej wysoko\u015bci i czy podo\u0142am kondycyjnie. By\u0142em ju\u017c na najwy\u017cszych alpejskich szczytach, ale nie mia\u0142em poj\u0119cia czy dam rad\u0119 na wysoko\u015bci sze\u015bciu czy siedmiu tysi\u0119cy metrów n.p.m. W przeciwie\u0144stwie do Witka, który radzi\u0142 sobie doskonale z wysoko\u015bci\u0105, ja potrzebowa\u0142em troch\u0119 czasu na aklimatyzacje. Wej\u015bcie na Chana Tengri kosztowa\u0142o mnie sporo si\u0142 i zaraz po zej\u015bciu mia\u0142em ma\u0142y obrz\u0119k p\u0142uc, który na szcz\u0119\u015bcie przeszed\u0142 pod wp\u0142ywem leków i oddychania powietrzem z wi\u0119ksz\u0105 ilo\u015bci\u0105 tlenu-z poza namiotu. Podczas ataku szczytowego za\u0142ama\u0142a nam si\u0119 pogoda i schodzili\u015bmy ju\u017c w powa\u017cnej \u015bnie\u017cycy. Na szcz\u0119\u015bcie uda\u0142o nam si\u0119 dotrze\u0107 szcz\u0119\u015bliwie do namiotów bez odmro\u017ce\u0144 czy kontuzji. Kondycyjnie przygotowani byli\u015bmy ca\u0142kiem nie\u017ale, a mimo to i tak zdarza\u0142y si\u0119 chwile s\u0142abo\u015bci. Techniczne trudno\u015bci góry by\u0142y dla mnie du\u017cym wyzwaniem i w pokonaniu ich na pewno pomog\u0142o mi kilkuletnie do\u015bwiadczenie alpejskie. To jest chyba kwestia odruchów i zachowa\u0144, które trzeba w sobie wypracowa\u0107, by da\u0107 sobie rad\u0119 i nie pope\u0142ni\u0107 b\u0142\u0119du. Takich sytuacji, w których wiedzia\u0142em, \u017ce jeden b\u0142\u0105d to jest prawie pewna \u015bmier\u0107 by\u0142o du\u017co, ale w górach wysokich trzeba si\u0119 do tego przyzwyczai\u0107.
A jaki by\u0142 dla Ciebie najlepszy moment ca\u0142ego przedsi\u0119wzi\u0119cia? To by\u0142 moment wej\u015bcia na szczyt, czy co\u015b innego?<\/strong>
Najlepszy moment, to chyba nie sam wierzcho\u0142ek, ale powolne docieranie my\u015bli, \u017ce uda\u0142o si\u0119 wej\u015b\u0107 na szczyt, a co najwa\u017cniejsze, zej\u015b\u0107 z niego ca\u0142o. Ju\u017c na spokojnie rozmowy z lud\u017ami na temat naszego osi\u0105gni\u0119cia i cieszenie si\u0119 z tego wspólnie z nimi. A by\u0142o tak, \u017ce mnóstwo ludzi nam gratulowa\u0142o. No i, jak w alpinizmie bywa, nasze szcz\u0119\u015bcie by\u0142o te\u017c ich szcz\u0119\u015bciem. Najbardziej cieszyli\u015bmy si\u0119 na pewno z udanego wej\u015bcia i to w tak dobrym stylu na Pik Pobiedy. Dla porównania na Chan Tengri wchodzi \u015brednio w ci\u0105gu roku oko\u0142o 50 osób, a na Pobiede tylko kilka, a czasem nawet nikomu si\u0119 nie udaje. W tym sezonie oprócz nas na szczycie stan\u0119\u0142o jeszcze siedem osób i jednemu z nich nie uda\u0142o si\u0119 niestety z niego zej\u015b\u0107.
Czy jaka\u015b przygoda utkwi\u0142a Ci najbardziej w pami\u0119ci?<\/strong>
By\u0142o ich troch\u0119! Najwi\u0119cej przygód mieli\u015bmy z lud\u017ami, którzy nam pomagali, czyli pocz\u0105wszy od \u017co\u0142nierzy, pilotów, po ludzi, którzy dawali nam jedzenie, bo na przyk\u0142ad mieli\u015bmy go ma\u0142o. Podczas zej\u015bcia z wierzcho\u0142ka Chana Tengri wiatr porwa\u0142 mi jedn\u0105 \u0142apawic\u0119 puchow\u0105 i na Pobiede szed\u0142em z podarowanymi od jednego Rosjanina r\u0119kawicami uszytymi z p\u0142aszcza czo\u0142gisty. Na to wszystko uczy\u0142em sobie z p\u0142ótna namiotowego, które dosta\u0142em w bazie \u0142apawic\u0119 ochronn\u0105, która i tak potarga\u0142a si\u0119 na pierwszych linach por\u0119czowych. Na szcz\u0119\u015bcie ani ja, ani Witek niczego sobie nie odmrozili\u015bmy, tylko lekko przemrozil\u015bmy ko\u0144cówki palców u r\u0105k. Kolejne przygody to zej\u015bcie lodowcem, które nie by\u0142o \u0142atwe i trwa\u0142o pi\u0119\u0107 dni. Po drodze musieli\u015bmy pokona\u0107 mi\u0119dzy innymi rzek\u0119 si\u0119gaj\u0105c\u0105 prawie do pasa. Z ci\u0119\u017ckim plecakiem trzeba by\u0142o przechodzi\u0107 przodem do nurtu, bo inaczej mo\u017cna by przegra\u0107 z mas\u0105 i si\u0142\u0105 lodowatej wody. Troch\u0119 problemów mieli\u015bmy z jedzeniem. A konkretniej zabrali\u015bmy go troch\u0119 za ma\u0142o i jadali\u015bmy przez to nader skromnie. Gdy po trzynastodniowej akcji schodzili\u015bmy z Piku Pobiedy, zosta\u0142y nam ju\u017c zupe\u0142ne resztki. Na szcz\u0119\u015bcie w bazie g\u0142ównej pod t\u0105 gór\u0105 ugoszczono nas jak bohaterów i w zamian za pomoc w kuchni, któr\u0105 sami zaproponowali\u015bmy, mogli\u015bmy je\u015b\u0107 do woli i regenerowa\u0107 si\u0142y. Gdy zaproponowano nam wizyt\u0119 w saunie, nie wiedzieli\u015bmy ju\u017c zupe\u0142nie, co powiedzie\u0107. To chyba by\u0142a najmilsza chwila ca\u0142ej wyprawy-ugoszczono nas nie oczekuj\u0105c nic w zamian. Tam zaprzyja\u017anili\u015bmy si\u0119 z wieloma ludzi z ró\u017cnych krajów i przez to chyba ju\u017c zawsze b\u0119dziemy mi\u0142o wspomina\u0107 te chwile i to miejsce.
Pik Pobiedy jest uwa\u017cany za bardzo niebezpieczny szczyt. Jak tam jest niebezpiecznie? Potkniesz si\u0119 i lecisz?<\/strong>
Na pewno takich niebezpiecznych miejsc jest wiele. Bardzo trudna jest sama gra\u0144 Pobiedy, która ma d\u0142ugo\u015b\u0107 siedmiu kilometrów i ca\u0142a znajduje si\u0119 powy\u017cej siedmiu tysi\u0119cy metrów. Do tego dochodz\u0105 strome odcinki skalne przed grani\u0105 i na samym ataku szczytowym pola \u015bnie\u017cne, które cz\u0119sto bywaj\u0105 lawiniaste, no i oczywi\u015bcie surowa i zmienna pogoda. Ta cz\u0119\u015b\u0107 Tien Szanu jest najdalej wysuni\u0119ta na pó\u0142noc, wi\u0119c wp\u0142yw kontynentu sprawia, \u017ce klimat jest tu bardzo surowy. W czasie jednodniowego za\u0142amania pogody mo\u017ce przyby\u0107 ponad metr \u015bniegu, co skutecznie uniemo\u017cliwia wspinaczk\u0119 w gór\u0119 i w dó\u0142. Jednocze\u015bnie cz\u0119sto wiej\u0105 tam huraganowe wiatry, które bardzo szybko wych\u0142adzaj\u0105 organizm i niszcz\u0105 namioty. Gdy biwakowali\u015bmy w namiocie na 6400m. n.p.m., Witkowi, chc\u0105cemu dopi\u0105\u0107 do ko\u0144ca zamek z namiotu, maszynka od zamka rozesz\u0142a si\u0119 w r\u0119kach i nagle, w ci\u0105gu kilku sekund musieli\u015bmy zorganizowa\u0107 szycie tego zamka. A warunki by\u0142y ci\u0119\u017ckie, wiatr na pewno powy\u017cej stu na godzin\u0119. Wielu takich sytuacji ju\u017c nie pami\u0119tam, bo rozgrywa\u0142y si\u0119 w ci\u0105gu kilku sekund. Jakiegokolwiek niedoci\u0105gni\u0119cia w przygotowaniu sprz\u0119towym, kondycyjnym, czy chocia\u017cby aklimatyzacji mog\u0105 sko\u0144czy\u0107 si\u0119 tragicznie.<\/p>\n
<\/strong>Na pewno osi\u0105gneli\u015bmy du\u017cy sukces, co motywuje do dalszego stawiania sobie wyzwa\u0144 zarówno w górach jak i w codziennym \u017cyciu. Wa\u017cne jest jednak to, \u017ce nie zawsze walka ko\u0144czy si\u0119 sukcesem, a w górach najwa\u017cniejsza jest pokora!
Rozmowa dobieg\u0142a ko\u0144ca. Maciek ch\u0119tniej pyta o moje wakacje, bo który\u015b raz ju\u017c opowiada o swojej wyprawie i chyba troch\u0119 ma do\u015b\u0107. W harcerskich szeregach to mój kolega z dru\u017cyny, by\u0142 moim dru\u017cynowym, prywatnie jest dobrym przyjacielem. W\u0142a\u015bnie zwyczajowo przytula mnie na po\u017cegnanie, a ja nie mog\u0119 przesta\u0107 my\u015ble\u0107 o tym, \u017ce to cz\u0142owiek, który dokona\u0142 czego\u015b mo\u017cliwego tylko dla nielicznych. Bez wielkiego szumu. Tak po prostu.
Ola Drewienkowska HO<\/strong> – 48 DH ‘Knieja’, XV Szczep GZ i DH ‘Bratnich Ognisk’ im. gen. broni W\u0142. Andersa, hufiec Opole-miasto, zawodniczka zespo\u0142u Nonstop Adventure ZHP.<\/p>\n