Wielu moich krewnych i znajomych bardzo lubi uszcz\u0119\u015bliwia\u0107 mnie pytaniami w stylu – to kim ty tam teraz jeste\u015b? harcmistrzyni\u0105? komendantk\u0105? naczelniczk\u0105? – wymieniaj\u0105 wszystkie harcerskie „tytu\u0142y”, jakie przyjd\u0105 im do g\u0142owy. A ka\u017cd\u0105 informacj\u0119 o kolejnej funkcji kwituj\u0105 z u\u015bmiechem – ooo, awansik! Nie mówi\u0105c ju\u017c o reakcji na has\u0142o: namiestniczka…
<\/p>\n
Za ka\u017cdym razem, kiedy id\u0119 ze znajomymi ulic\u0105, a z naprzeciwka nadci\u0105ga jaka\u015b ekipa w mundurach, powtarza si\u0119 to samo: – „Patrzcie, harcerze! Monika, ka\u017c im si\u0119 zameldowa\u0107, przecie\u017c jeste\u015b tym… no… podharcmistrzem”. „Ustaw towarzystwo na baczno\u015b\u0107, przemusztruj, jeste\u015b w ko\u0144cu namiestnikiem”. Ko\u0144ca nie wida\u0107.<\/p>\n
Ja jednak nie chc\u0119 pisa\u0107 o tym, jak nas postrzegaj\u0105 na zewn\u0105trz, ale o tym, jak samym zdarza nam si\u0119 traktowa\u0107 w\u0142asne funkcje. Mam bowiem powa\u017cne obawy, \u017ce my\u015bl o „awansie”, przez moich znajomych przywo\u0142ywanym \u017cartobliwie, wcale nierzadko ca\u0142kiem na powa\u017cnie towarzyszy niektórym w instruktorskiej karierze. I o ile mog\u0119 z przymru\u017ceniem oka potraktowa\u0107 brata, który po raz setny pyta, czy moja „w\u0142adza” si\u0119ga ju\u017c ca\u0142ego miasta, czy nadal tylko dzielnicy, o tyle niepokój budzi we mnie instruktor, który ka\u017cd\u0105 funkcj\u0119 traktuje niczym kolejny szczebel zawodowej drabiny, albo punkt w CV.<\/p>\n
Z uporem maniaka powtarzam bratu. Powtarzam znajomym. Ale mo\u017ce warto powtórzy\u0107 te\u017c instruktorom? Najwa\u017cniejsz\u0105 funkcj\u0105 w ZHP jest dru\u017cynowy. Wszystkie inne s\u0105 podporz\u0105dkowane jemu. Komendy, zespo\u0142y, wszelkie struktury maj\u0105 jeden podstawowy cel – wspieranie dzia\u0142alno\u015bci wychowawczej w dru\u017cynach. Komenda hufca jest po to, \u017ceby jego \u015brodowiskom dzia\u0142a\u0142o si\u0119 lepiej. Albo wr\u0119cz: wygodniej. Szczep zdejmuje z barków dru\u017cynowego ca\u0142\u0105 sfer\u0119 gospodarcz\u0105, pozwala mu skoncentrowa\u0107 si\u0119 na programie, na wychowaniu. Dru\u017cynowy nie mo\u017ce by\u0107 traktowany jak m\u0142okos, poniewa\u017c to on jest pierwszym wychowawc\u0105 w tej organizacji. To on wykonuje najwi\u0119ksz\u0105 prac\u0119, on bezpo\u015brednio oddzia\u0142uje na wychowanków, on realizuje podstawowe cele naszego ruchu. Trudno o wi\u0119kszy wyraz zaufania, ni\u017c powierzenie mu opieki nad dzie\u0107mi. S\u0105 cz\u0119sto m\u0142odzi. Siedem procent dru\u017cynowych ma mniej ni\u017c 18 lat. Blisko czterdzie\u015bci procent nie posiada stopnia instruktorskiego. Brak im do\u015bwiadczenia. Zdarzaj\u0105 si\u0119 k\u0142opoty z rozumieniem metodyki i nieumiej\u0119tne jej stosowanie. Ale przyznaj\u0105c im granatowe sznury, wysy\u0142amy jeden niezmiernie wa\u017cny komunikat: ufamy ci, jeste\u015b na tyle dojrza\u0142y, \u017ce powierzamy ci opiek\u0119 nad dzie\u0107mi, od tej pory stajesz si\u0119 wychowawc\u0105 i odpowiadasz za ich bezpiecze\u0144stwo. Czy w obliczu takiej informacji zastrze\u017cenie: „ale zbiórki b\u0119dziecie mie\u0107 w czwartki” nie brzmi absurdalnie? Jestem namiestniczk\u0105, poniewa\u017c kto\u015b mi zaufa\u0142 i powierzy\u0142 piecz\u0119 nad dru\u017cynami z mojego hufca. Piecz\u0119, czyli – zgodnie ze s\u0142ownikiem j\u0119zyka polskiego – opiek\u0119. Nie w\u0142adz\u0119. Jestem od tego, \u017ceby wspiera\u0107 dru\u017cynowych, \u017ceby dzieli\u0107 si\u0119 swoim do\u015bwiadczeniem, \u017ceby mieli si\u0119 do kogo zwróci\u0107 w razie potrzeby. Dbam o poziom moich hufcowych dru\u017cyn. Cz\u0142onkostwo we w\u0142adzach hufca, chor\u0105gwi, czy centralnych – to zaszczyt, ale przede wszystkim s\u0142u\u017cba. I o tej s\u0142u\u017cebnej roli nie powinni\u015bmy zapomina\u0107.<\/p>\n Przed szczepowym, namiestnikiem czy komendantem hufca stoi nie\u0142atwe zadanie. Nie chodzi przecie\u017c wy\u0142\u0105cznie o poklepywanie po ramieniu, czy u\u0142atwianie \u017cycia. – Musz\u0119 czasem pe\u0142ni\u0107 funkcj\u0119 „represyjn\u0105”<\/em> – t\u0142umaczy Grzegorz. – Ci\u0105\u017cy na mnie przecie\u017c obowi\u0105zek dba\u0142o\u015bci o przestrzeganie przepisów przez dru\u017cyny i dru\u017cynowych, a przede wszystkim o odpowiedni\u0105 jako\u015b\u0107 pracy z dru\u017cyn\u0105.<\/em> Czasem kto\u015b tak bardzo chce pe\u0142ni\u0107 dan\u0105 funkcj\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie z tego powodu pe\u0142ni\u0107 jej nie powinien. Bo obok warto\u015bci rozwoju instruktorskiego – której w \u017caden sposób nie chc\u0119 negowa\u0107 – stoi bardzo prosty motyw, którego nie powinno si\u0119 spycha\u0107 na dalszy plan. Ch\u0119\u0107 dzielenia si\u0119 z innymi swoim baga\u017cem do\u015bwiadcze\u0144. Pod warunkiem oczywi\u015bcie, \u017ce si\u0119 te do\u015bwiadczenia posiada. Je\u015bli z jakich\u015b powodów nie czuj\u0119 si\u0119 na si\u0142ach, to danej funkcji si\u0119 nie podejmuj\u0119. Srebrny, z\u0142oty, skórzany sznur mo\u017ce wygl\u0105da efektownie (cho\u0107 mi zawsze najbardziej podoba\u0142 si\u0119 granatowy) i wzbudza podziw. Ale je\u015bli jest g\u0142ównym motywatorem do obejmowania funkcji, to co\u015b tu jest nie tak.<\/p>\n Obserwuj\u0119 dru\u017cynowych, ale im ufam. Wspieram, ale daj\u0119 woln\u0105 r\u0119k\u0119. I na pytanie, jaka ju\u017c jestem wa\u017cna w tym harcerstwie, odpowiadam, \u017ce jest ponad siedem tysi\u0119cy wa\u017cniejszych ode mnie. <\/p>\n <\/p>\n Wielu moich krewnych i znajomych bardzo lubi uszcz\u0119\u015bliwia\u0107 mnie pytaniami w stylu – to kim ty tam teraz jeste\u015b? harcmistrzyni\u0105? komendantk\u0105? naczelniczk\u0105? – wymieniaj\u0105 wszystkie harcerskie „tytu\u0142y”, jakie przyjd\u0105 im do g\u0142owy. A ka\u017cd\u0105 informacj\u0119 o kolejnej funkcji kwituj\u0105 z u\u015bmiechem – ooo, awansik! Nie mówi\u0105c ju\u017c o reakcji na has\u0142o: namiestniczka…<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18395","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18395","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18395"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18395\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18395"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18395"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18395"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
– Jako szczepowa odpowiadam za realizacj\u0119 strategii szczepu, która ma umocni\u0107 nasze \u015brodowisko i da\u0107 dru\u017cynowym poczucie bezpiecze\u0144stwa, zaplecze do realizacji celów, a co za tym idzie ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 wychowawcz\u0105<\/em> – mówi Kasia Del\u0105\u017cek, komendantka Szczepu 56 WDHiZ „Arkadia”. – Próbuj\u0119 by\u0107 mediatorem, lampk\u0105 bezpiecze\u0144stwa, która zapala si\u0119 w momentach spornych. Rozwi\u0105zuj\u0119 problemy jakie napotyka kadra w swojej pracy. Moim zadaniem jest te\u017c ci\u0105g\u0142e motywowanie dru\u017cynowych – to dla mnie najtrudniejsze wyzwanie<\/em> – przyznaje. Nie ma mowy o \u017cadnej w\u0142adzy.<\/p>\n
– To w\u0142a\u015bnie im ca\u0142a pozosta\u0142a kadra ZHP powinna ufa\u0107 najbardziej, im nale\u017cy si\u0119 najwi\u0119ksze wsparcie, najwi\u0119kszy szacunek i najwi\u0119ksze s\u0142owa uznania – przekonuje Grzegorz Ca\u0142ek<\/em> – komendant Hufca Warszawa \u017boliborz. – Tym bardziej, \u017ce przed zw\u0142aszcza m\u0142odymi dru\u017cynowymi stoi wiele innych, ciekawych wyzwa\u0144, istnieje wiele innych pól rozwoju, miejsc, gdzie mo\u017cna si\u0119 realizowa\u0107. A jednak wybieraj\u0105 trudn\u0105 prac\u0119 wychowawcz\u0105 z dzie\u0107mi.<\/em>
Tymczasem s\u0105 szczepy, w których wspó\u0142praca na linii komenda – dru\u017cynowi przypomina bardziej zast\u0119p zast\u0119powych. I to tych mniej samodzielnych. Czy to mo\u017cliwe, \u017ceby nie mogli zadecydowa\u0107 o tym, gdzie pojad\u0105 z dru\u017cyn\u0105 na obóz? Albo komu j\u0105 przeka\u017c\u0105? \u017beby dostawali przybocznych z przydzia\u0142u? \u017beby nie mogli wzi\u0105\u0107 udzia\u0142u w centralnej imprezie? \u017be kto\u015b wszystkie decyzje podejmuje za nich, a ich rola ogranicza si\u0119 do cotygodniowego przeprowadzania zbiórek? <\/p>\n
– Dru\u017cynowy, zw\u0142aszcza m\u0142ody, ma prawo pope\u0142nia\u0107 b\u0142\u0119dy, ma prawo wywa\u017ca\u0107 otwarte drzwi<\/em> – stwierdza Grzegorz. – Jest to normalne i nie wolno – w imi\u0119 \u017ale poj\u0119tego dobra dru\u017cyny – zabiera\u0107 dru\u017cynowemu jego wy\u0142\u0105czngo prawa do decydowania o tym, co dla jego gromady czy dru\u017cyny najwa\u017cniejsze. Dru\u017cyna jest dru\u017cynowego, a nie szczepowego czy namiestnika. Nie ma dla mnie nic gorszego, ni\u017c ubezw\u0142asnowolnienie przez szczepy swoich dru\u017cynowych – odebranie im prawa do decydowania o sobie, w skrajnych przypadkach nawet o tym, czy dalej b\u0119d\u0105 prowadzi\u0107 dru\u017cyn\u0119, swoj\u0105 dru\u017cyn\u0119.<\/em><\/p>\n
Kiedy, jeszcze jako przyboczna, prowadzi\u0142am swoj\u0105 pierwsz\u0105 wizytowan\u0105 zbiórk\u0119, umiera\u0142am ze strachu. Nie dlatego, \u017ce ba\u0142am si\u0119 wizytuj\u0105cego, zna\u0142am go od d\u0142u\u017cszego czasu, lubi\u0142am nawet. Ale has\u0142o „namiestnik” albo „komisja rewizyjna” kojarzy\u0142y mi si\u0119 z jak\u0105\u015b niesamowicie odleg\u0142\u0105 instytucj\u0105, która z ca\u0142\u0105 surowo\u015bci\u0105 b\u0119dzie mnie, \u017có\u0142todzioba ocenia\u0107. Dlatego teraz pracujemy w namiestnictwie nad tym, by odwiedziny dru\u017cyn odbywa\u0142y si\u0119 zwyczajnie, by mo\u017cna by\u0142o na nie – ot tak – wpa\u015b\u0107, zobaczy\u0107, porozmawia\u0107. By dru\u017cynowym da\u0107 poczucie, \u017ce my przychodzimy tam dla nich, a nie oni dla nas.<\/p>\n<\/p>\n\n
\n <\/td>\n phm. Monika Marks – <\/strong>w redakcji "Na Tropie" odpowiedzialna za pozyskiwanie autorów spoza ZHP, namiestniczka w\u0119drownicza hufca Warszawa \u017boliborz, by\u0142a dru\u017cynowa 127 Warszawskiej Dru\u017cyny W\u0119drowniczej "Plejady", studentka geografii na Uniwersytecie Warszawskim.<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n
<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"