Czasem w opowie\u015bci fikcja miesza si\u0119 ze wspomnieniami, a nawet dochodzi do tego, \u017ce fikcja dominuje, a zadowolony dziadek Zygmunt przed\u0142u\u017ca burz\u0119 sprzed czterdziestu lat o kolejny tydzie\u0144 i rozgl\u0105da si\u0119 wokó\u0142 sto\u0142u, czy ju\u017c wywo\u0142a\u0142 odpowiednie wra\u017cenie, czy te\u017c mo\u017ce dorzuci\u0107 uderzenie pioruna, od którego ginie s\u0105siad… Nie, dwóch s\u0105siadów…
<\/p>\n
Wi\u0119c ostrzegam, \u017ce opowie\u015b\u0107 ta to nie jest czysta prawda – dzia\u0142o si\u0119 to wszystko bardzo dawno, kiedy by\u0142em jeszcze studentem prowadz\u0105cym wielobarwne, studenckie \u017cycie w mie\u015bcie K., tak wi\u0119c wspomnienia mog\u0105 si\u0119 na siebie nak\u0142ada\u0107, bo wszystko to wygl\u0105da dzi\u015b jak sen, zreszt\u0105 jeszcze mnie nawiedza gdzie\u015b nad ranem – wtedy cz\u0142owiek budzi si\u0119 zdziwiony tym, \u017ce nie pami\u0119ta imion przyjació\u0142, którzy jeszcze przed chwil\u0105 byli tu\u017c obok. Ale nie b\u0119dziemy tu rozprawia\u0107 o up\u0142ywaj\u0105cym czasie – i tak si\u0119 go nie zatrzyma, a tylko si\u0119 go w ten sposób traci…<\/p>\n
Robercik pojawi\u0142 si\u0119 w naszym \u017cyciu pierwszego dnia jesieni – tak, pojawi\u0142 si\u0119, bo nie mo\u017cna powiedzie\u0107 tak do ko\u0144ca, \u017ce go zapraszali\u015bmy. Po prostu mieszkali\u015bmy w czterech, a uznali\u015bmy, \u017ce zmie\u015bci si\u0119 i pi\u0105ty. Poci\u0105ga\u0142o to za sob\u0105 pewne korzy\u015bci – a g\u0142ównie korzy\u015b\u0107 polegaj\u0105c\u0105 na podzieleniu czynszu na wi\u0119cej osób. Wad nie by\u0142o \u017cadnych – mo\u017ce gdyby zale\u017ca\u0142o nam wtedy bardziej na zachowaniu higieny i ciszy, by móc si\u0119 uczy\u0107… Lecz, jak ju\u017c wspomnia\u0142em, by\u0142o to \u017cycie wielobarwne.<\/p>\n
Najpierw rozleg\u0142o si\u0119 trzykrotne zapukanie do drzwi, które przerwa\u0142o nasz\u0105 rozmow\u0119, kilka nast\u0119pnych chwil wype\u0142ni\u0142o ju\u017c nasze milczenie. Widocznie kto\u015b za drzwiami czeka\u0142 na uprzejme zawo\u0142anie „prosz\u0119”… Potem znów trzykrotne zapukanie i znów cisza. Wszyscy mieszka\u0144cy zwykle otwierali sobie sami, bo nikt inny i tak by tego nie zrobi\u0142 za nich, wpadali do \u015brodka, nast\u0119pnie rzucali jakie\u015b przekle\u0144stwo, potykaj\u0105c si\u0119 o kosz pe\u0142en \u015bmieci, który sta\u0142 ju\u017c tydzie\u0144 przy drzwiach (bo „kto\u015b b\u0119dzie szed\u0142 to wyrzuci”) i ze stwierdzeniem, \u017ce oto prze\u017cyli bardzo ci\u0119\u017cki dzie\u0144, rzucali si\u0119 na przygotowane ju\u017c, bo po\u015bcielone od zesz\u0142ej soboty, \u0142ó\u017cko. Domy\u015blili\u015bmy si\u0119, \u017ce to „ten nowy”, co by\u0142o dowodem naszej sporej inteligencji. Kolejnym jej dowodem by\u0142o to, \u017ce nikt si\u0119 nie przyzna\u0142 do tego odkrycia – inaczej musia\u0142by pój\u015b\u0107 i otworzy\u0107. Cisza wi\u0119c przeci\u0105ga\u0142a si\u0119 bardzo niekomfortowo. Trzecie pukanie. Trzecia cisza. Wreszcie nie wytrzyma\u0142 ogromnego napi\u0119cia. „Przepraszam uprzejmie, czy jest kto\u015b w domu?”…<\/p>\n
Wystarczy\u0142a godzina, aby zorientowa\u0107 si\u0119, kim jest Robert. Poza wygl\u0105dem, który mo\u017cna by\u0142o uzna\u0107 za do\u015b\u0107 zwyczajny – \u015bredniego wzrostu blondyn z wiecznym zdziwieniem w niebieskich oczach – ró\u017cni\u0142 si\u0119 od nas wszystkim. Zaczyna\u0142 dzie\u0144 zawsze punktualnie o godzinie szóstej zero zero – podczas gdy my przekr\u0119cali\u015bmy si\u0119 z wysi\u0142kiem na drugi bok, on robi\u0142 dziesi\u0119\u0107 pompek i tyle\u017c przysiadów. Potem poranna toaleta – zajmowa\u0142a dok\u0142adnie pi\u0119\u0107 minut, w tym przepisowe trzy na umycie z\u0119bów. Nast\u0119pnie zwyk\u0142 otwiera\u0107 na o\u015bcie\u017c okno balkonowe i sta\u0142 tak chwil\u0119, wpatruj\u0105c si\u0119 w pejza\u017c wstaj\u0105cego miasta. „Opad\u0142y mg\u0142y i miasto ze snu parampam…” – nuci\u0142 cichutko. <\/p>\n
Pierwsze promienie wstaj\u0105cego s\u0142o\u0144ca o\u015bwietla\u0142y jego pi\u017camk\u0119 – „Perkoz 2004” i podpisy przyjació\u0142 pod spodem. „Dla w\u0119druj\u0105cego Rysia – Siedz\u0105cy Kojot” – i pod spodem zaszyfrowane (najpierw ga-de-ry-po-lu-ki, a potem alfabetem Morse’a) prawdziwe imi\u0119 i nazwisko . W honorowym miejscu, dok\u0142adnie na sercu, mia\u0142 sentencj\u0119, któr\u0105 wymy\u015bli\u0142 i wyhaftowa\u0142 sam – „Czy \u015bpisz, czy nie \u015bpisz – Czuwaj!”. Wydawa\u0142a mu si\u0119 niezwykle g\u0142\u0119boka i jego zdaniem ujmowa\u0142a Harcerstwo dok\u0142adnie tak, jak on je widzia\u0142 i co wa\u017cniejsze – czu\u0142. Na plecach, oprócz Prawa Zuchowego (mia\u0142 t\u0119 pi\u017cam\u0119 ju\u017c par\u0119 lat, mama – by\u0142a instruktork\u0105, obecnie prowadzi\u0142a ma\u0142\u0105 wiejsk\u0105 dru\u017cyn\u0119 – specjalnie kupi\u0142a tak\u0105 na wyrost) Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego i fragmentów Kodeksu W\u0119drowniczego (wi\u0119cej si\u0119 ju\u017c nie zmie\u015bci\u0142o, by\u0142 co prawda lekko garbaty od grania na gitarze, ale i to nie pomog\u0142o), mia\u0142 map\u0119 po\u0142udniowej cz\u0119\u015bci Afryki z zaznaczonymi bitwami, w których bra\u0142 udzia\u0142 Impessa i kawa\u0142ek Jego drzewa genealogicznego – dok\u0142adnie ten, w którym by\u0142 Horacy Nelson. <\/p>\n
Czasem wyci\u0105ga\u0142 dwa palce w kierunku wschodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca i mówi\u0142 szeptem jakie\u015b krótkie zdanie. Co\u015b w stylu „Mam wol\u0119 co\u015btam co\u015btam i co\u015btam harcerskiemu”. Potem, ponaglany okrzykami tych, którym robi\u0142o si\u0119 zimno, zamyka\u0142 okno i \u015bcieli\u0142 dok\u0142adnie swój hamak – sk\u0142ada\u0142 pi\u017cam\u0119 w kostk\u0119 i zak\u0142ada\u0142 bojówki, czarny sweter, pi\u0142 z metalowego kubka czarn\u0105 jak smo\u0142a kaw\u0119 i jad\u0142 kanapki z pasztetem. Potem zak\u0142ada\u0142 plecak typu lekko wojskowego – z wymalowanymi najlepszymi cytatami Wolnej Grupy Bukowina i Starego Dobrego Ma\u0142\u017ce\u0144stwa i wychodzi\u0142 z domu.<\/p>\n
My mieli\u015bmy wtedy czas o nim porozmawia\u0107. Nie trudno zgadn\u0105\u0107, \u017ce uwa\u017cali\u015bmy go za idiot\u0119. Nasze zdanie o harcerzach – z pocz\u0105tku neutralne, potem przeradzaj\u0105ce si\u0119 w lekkie wspó\u0142czucie, zacz\u0119\u0142o przeradza\u0107 si\u0119 w prawdziw\u0105 drwin\u0119. No có\u017c, bywaj\u0105 trudne przypadki (jeden z nich widzieli\u015bmy nawet, jak to si\u0119 mówi, „na jutubie”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=efkeQEx8Svk<\/a> ), ale ten by\u0142 ewidentnie przykry. Nie chodzi o to, \u017ce sprawia\u0142 k\u0142opoty – zawsze by\u0142 niemi\u0142osiernie mi\u0142y, punktualny, nie sprowadza\u0142 \u017cadnych kole\u017canek (no, mo\u017ce o to mieli\u015bmy czasem lekki \u017cal). Gdy zrzuci\u0142 sobie garnek bigosu na stop\u0119, krzycza\u0142 „kur… cz\u0119 pieczone! Ale\u017c si\u0119 mocno uderzy\u0142em”. Nigdy nie narzeka\u0142, w chwilach zw\u0105tpienia stawa\u0142 na baczno\u015b\u0107 i od\u015bpiewywa\u0142 Hymn ZHP. I w\u0142a\u015bnie ta jego „porz\u0105dno\u015b\u0107” by\u0142a nie do zniesienia. <\/p>\n Czasem wieczorem otwierali\u015bmy piwo jakiej\u015b taniej marki i chcieli\u015bmy porozmawia\u0107 o \u017cyciu – nalewa\u0142 sobie soku i siada\u0142, grzecznie s\u0142uchaj\u0105c i odpowiadaj\u0105c, broni\u0105c grzecznie swego zdania, a szanuj\u0105c nasze… Pewnego razu zaproponowa\u0142, aby\u015bmy wieczorem stan\u0119li w kó\u0142ku, trzymaj\u0105c si\u0119 za r\u0119ce, a on nauczy nas piosenki na koniec dnia. Wtedy po raz pierwszy dosta\u0142 w czap\u0119 – siedz\u0105c na ziemi odrzek\u0142 tylko „pomimo tego nie zdradz\u0119 swoich harcerskich idea\u0142ów”. Odt\u0105d „stawa\u0142 w kr\u0119gu” sam, od\u015bpiewuj\u0105c grobowym szeptem „Bratnie s\u0142owo…” <\/p>\n Te i inne jego wyczyny omawiali\u015bmy zwykle rano. Nie poprzestali\u015bmy na tym – kiedy zostawi\u0142 na wierzchu swój pami\u0119tnik, nie poszli\u015bmy na wyk\u0142ady, zag\u0142\u0119biaj\u0105c si\u0119 w lekturze. Jestem w Zwi\u0105zku ju\u017c siedem lat. Zawsze my\u015bla\u0142em, \u017ce pracuj\u0105c w \u015brodowisku zostan\u0119 doceniony, jednak szczepowy p Wczoraj spotka\u0142em na ulicy w\u0142a\u015bnie szczepowego. Szed\u0142 powolutku ulic\u0105 nios\u0105c reklamówk\u0119. Podszed\u0142em, powiedzia\u0142em „Czuwaj!” i on odpowiedzia\u0142, potem zapyta\u0142em „Co, zakupki, druhu?” „Ano zakupki, po sylwestrze trzeba si\u0119 by\u0142o zaopatrzy\u0107, wiesz m\u0142ody jak to jest. Mo\u017ce chcesz na klina co?” „Co na klina?” „Ano, co… co tam chcesz, dam ci jedno” Zajrza\u0142em do siatki i by\u0142o tam… PIWO! ALKOHOL!<\/em> („Hurra!” – rozentuzjazmowa\u0142 si\u0119 Wac\u0142aw) To, czego spo\u017cywania zabrania dziesi\u0105ty punkt PRAWA!<\/em> („Lewa, Lewa, Lewa! I na druga nó\u017ck\u0119!” – euforia Wacka nie mija\u0142a). Uda\u0142em, \u017ce przewróci\u0142em si\u0119 z powodu \u015bliskiej drogi, a nie z wra\u017cenia. Szybko powiedzia\u0142em \u017ce musze ju\u017c i\u015b\u0107 i zostawi\u0142em go z otworzon\u0105 reklamówk\u0105 <\/em>(„Co za lamus…”). <\/p>\n Bieg\u0142em jak najszybciej umia\u0142em, a z oczu sp\u0142ywa\u0142y mi \u0142zy. Ostatni raz p\u0142aka\u0142em tak na swoim zobowi\u0105zaniu<\/em> („Mój wujek te\u017c mia\u0142 co\u015b takiego, to si\u0119 nazywa krucjata, nie pijesz pó\u0142 roku” „Jezu, nie wytrzyma\u0142bym tygodnia”)– tyle, \u017ce wtedy to by\u0142o z rado\u015bci. Teraz czu\u0142em si\u0119 zdradzony. Mia\u0142em ju\u017c prawie dwadzie\u015bcia lat, wszyscy koledzy z dru\u017cyny ju\u017c dawno si\u0119 z\u0142amali, a ja ci\u0105gle trwa\u0142em w swojej czysto\u015bci. Wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce on te\u017c – by\u0142 przecie\u017c harcmistrzem i szczepowym, cz\u0142onkiem Komendy Hufca. Co prawda kiedy\u015b na biwaku spotka\u0142em go na nocnej warcie, lekko si\u0119 wtedy zachwia\u0142, salutuj\u0105c, ale t\u0142umaczy\u0142em to jego ci\u0119\u017ck\u0105 prac\u0105 i niewyspaniem. A teraz taka niespodzianka! Oszukiwa\u0142em si\u0119 jeszcze kilka dni – mo\u017ce kupi\u0142 to dla te\u015bcia, który nie by\u0142 w Harcerstwie<\/em>? Nie, nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci \u017cadnych. On si\u0119 alkoholizowa\u0142 i to z w\u0142asnej woli.<\/em> <\/p>\n Zacz\u0105\u0142em kombinowa\u0107: s\u0105d harcerski? A mo\u017ce wyjawi\u0107 jego brudn\u0105 tajemnic\u0119 publicznie? Na pocz\u0105tek poszed\u0142em do ojca. „Czy wiesz, \u017ce mój szczepowy pije piwo?” „No i co?”. Nie chcia\u0142em ci\u0105gn\u0105\u0107 tematu. I tak nikt nie zrozumie mojej tragedii. Moja my\u015bl o odej\u015bciu zacz\u0119\u0142a dojrzewa\u0107…<\/em><\/p>\n Wtedy zaskrzypia\u0142y drzwi. Od\u0142o\u017cyli\u015bmy po\u015bpiesznie pami\u0119tnik, a ka\u017cdy zacz\u0105\u0142 udawa\u0107, \u017ce \u015bcieli \u0142ó\u017cko. Wygl\u0105da\u0142o to podejrzanie, bo który student to robi, ale nabra\u0142 si\u0119. By\u0142 tylko przez chwil\u0119 – zapomnia\u0142 przypi\u0105\u0107 do swetra miniaturk\u0119 krzy\u017ca. Szybko j\u0105 znalaz\u0142 i wyszed\u0142, a my pogr\u0105\u017cyli\u015bmy si\u0119 dalej w lekturze. <\/p>\n Czasem w opowie\u015bci fikcja miesza si\u0119 ze wspomnieniami, a nawet dochodzi do tego, \u017ce fikcja dominuje, a zadowolony dziadek Zygmunt przed\u0142u\u017ca burz\u0119 sprzed czterdziestu lat o kolejny tydzie\u0144 i rozgl\u0105da si\u0119 wokó\u0142 sto\u0142u, czy ju\u017c wywo\u0142a\u0142 odpowiednie wra\u017cenie, czy te\u017c mo\u017ce dorzuci\u0107 uderzenie pioruna, od którego ginie s\u0105siad… Nie, dwóch s\u0105siadów…<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18421","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18421","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18421"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18421\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18421"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18421"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18421"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Do dzi\u015b pami\u0119tam t\u0119 ksi\u0105\u017ceczk\u0119 – oprawa zrobiona w brzozowej kory, z wypalon\u0105 lilijk\u0105, z w\u0142asnej produkcji ekologicznego papieru, zszyta grub\u0105 dratw\u0105. Na tytu\u0142owej stronie \u015blicznie wymalowany krzy\u017c harcerski i mnóstwo innych malunków – jakie\u015b p\u0142omyczki, sosenki, skrzyd\u0142a na spadochronie, pan w kapeluszu, orze\u0142 (chyba bielik) na tle s\u0142o\u0144ca i odciski wszystkich dwudziestu palców. Potem kilka piosenek, sentencje, „próba na stopie\u0144 \u0107wika”, szkice terenu… No i solidnie prowadzony dzienniczek. Otwarli\u015bmy na samym \u015brodku i zacz\u0119li\u015bmy czyta\u0107:<\/p>\n
\nochwali\u0142 mnie tylko raz. A kim on jest? Prawd\u0119 mówi\u0105c zaczynam pow\u0105tpiewa\u0107 w sens swojego przebywania tutaj – bo co krok okazuje si\u0119, \u017ce ludzie, którzy mn\u0105 rz\u0105dz\u0105, nie przestrzegaj\u0105 Prawa Harcerskiego i s\u0105 tu tylko dla fajnego towarzystwa<\/em> („Niektóre harcerki to s\u0105 fajne d…” – zauwa\u017cy\u0142 Wacek. „No w sumie mo\u017cna by poby\u0107 w harcerstwie, je\u015bli ma racj\u0119” – pomy\u015bla\u0142em). Tak, tak! Nie myl\u0119 si\u0119 i nie podejrzewa\u0142em nigdy, \u017ce napisz\u0119 tu te gorzkie s\u0142owa, ale: jestem chyba ostatnim z prawdziwych harcerzy <\/em>(„Chwa\u0142a Bogu!” – wykrzykn\u0105\u0142 Krzysiu, co nas zdziwi\u0142o. By\u0142 programowym ateist\u0105, co nie przeszkodzi\u0142o mu zakupi\u0107 sutanny w przewrotnym celu nawi\u0105zywania znajomo\u015bci z licealistkami). <\/p>\n
c.d.n
<\/strong>
Obrazek:http:\/\/www.spburzenin.prv.pl\/images\/strony\/harcerze\/harcerz.gif<\/a><\/p>\n\n\n
\n <\/td>\n phm. Wojciech Pietrzczyk<\/strong> – pilot Chor\u0105gwi Kieleckiej, dzia\u0142a w 33 Kieleckiej Harcerskiej Dru\u017cynie \u017beglarskiej "Pasat". Student etnologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, cz\u0142onek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Bilczy, sk\u0105d pochodzi.<\/td>\n \n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"