Tak! Tak! Tak! U\u015bmiechn\u0119\u0142o si\u0119 do niego szcz\u0119\u015bcie, dostrze\u017cono go, dosta\u0142 szans\u0119 z prawdziwego zdarzenia. Mia\u0142 napisa\u0107 artyku\u0142 do „Na Tropie”. Chodzi\u0142 podniecony przez absolutnie calutki dzie\u0144, powtarzaj\u0105c – Springer, Springer, Springer! Och – och, panem moim jeste\u015b tylko ty, ty, tyyyyyyyyy!
<\/p>\n
W mie\u015bcie K. zapanowa\u0142a zima – taka, jak to w wielkim mie\u015bcie, \u015bnieg roztapia\u0142 si\u0119 zaraz po opadni\u0119ciu, choinki (jeszcze po \u015bwi\u0119tach) sta\u0142y zmokni\u0119te, jak rozklejaj\u0105ca si\u0119 tekturowa dekoracja i nikt nie traktowa\u0142 ich powa\u017cnie. Ogólnie mówi\u0105c – depresjogennie. Siedzieli\u015bmy z ch\u0142opakami rozweselaj\u0105c si\u0119 domowymi sposobami – r\u017cn\u0119li\u015bmy w karty i opowiadali\u015bmy ró\u017cne dziwne historie, podczas gdy za oknem trwa\u0142a ta rozpluszczona zima. Czasem senno\u015b\u0107 przerywa\u0142o jakie\u015b nag\u0142e…<\/p>\n
„AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! TAK TAK TAK TAK TAK TAK TAK!”
Robercik by\u0142 w transie, krzycza\u0142 i miota\u0142 si\u0119 w \u015bmiesznych spazmach, nie rozumia\u0142 prostych polece\u0144 (zamknij si\u0119 idioto! – krzyczeli\u015bmy zgodnie), nie dzia\u0142a\u0142o to zupe\u0142nie, a on wchodzi\u0142 na kolejne stopnie swojego ekstatycznego prze\u017cycia. Zerwa\u0142 si\u0119 na równe nogi, pobieg\u0142 po mundurek i szepcz\u0105c w zachwycie „moja srebrna, srebrna odznaka, br\u0105zowa odznaka ratownicza, srebrna odznaka ratownicza ratownicza…” zapina\u0142 guziki, oczywi\u015bcie krzywo, no bo oczy mu zasz\u0142y tak\u0105 mg\u0142\u0105, jak niegdy\u015b Jankowi Muzykantowi w ko\u015bciele. Rzeczowo rzucili\u015bmy si\u0119 na niego, zwi\u0105zali\u015bmy szybko kablem od przed\u0142u\u017cacza i dopiero potem zorientowali\u015bmy si\u0119, \u017ce to nie jest przed\u0142u\u017cacz, tylko kabel od prodi\u017ca, który Krzysztof chowa\u0142 przed nami. Nie gniewali\u015bmy si\u0119 ju\u017c, przecie\u017c i tak dzieli\u0142 si\u0119 nieraz wypiekanym w sekrecie ciastem, tylko nie mówi\u0142, sk\u0105d je ma. Sam prodi\u017c za\u0142o\u017cyli\u015bmy Robercikowi na g\u0142ow\u0119. By\u0142o go s\u0142ycha\u0107 ju\u017c mniej, tylko jego twarz \u015bmiesznie przewraca\u0142a oczami w okr\u0105g\u0142ym okienku na drzwiczkach.<\/p>\n
Teraz ju\u017c zupe\u0142nie na ch\u0142odno mogli\u015bmy si\u0119 zastanowi\u0107, co teraz zrobimy. Nic m\u0105drego nie przychodzi\u0142o nam do g\u0142owy (i to w ogóle, a co dopiero teraz!). W sumie mo\u017ce si\u0119 uspokoi, wtem!<\/p>\n
– Dzie\u0144 dobry. Nazywam si\u0119 Filip Springer, jestem redaktorem naczelnym „Na Tropie” i szukam tematu do artyku\u0142u. Macie co\u015b?<\/p>\n
W sumie nie mia\u0142 klucza, nie wiedzieli\u015bmy z jakiej jest gazety i po co nas akurat pyta o temat, ale odpowied\u017a mieli\u015bmy i tak przygotowan\u0105.<\/p>\n
– ********** – odpowiedzieli\u015bmy chórem.<\/p>\n
– Nie potraficie nic oprócz tych wulgarnych i obel\u017cywych odzywek…
– Potrafimy wszystko! – zakrzykn\u0105\u0142 Wacek i poci\u0105gn\u0105\u0142 pot\u0119\u017cny \u0142yk z butelki, w której trzyma\u0142 paliwo lotnicze. Strach nas ogarn\u0105\u0142 – bo po pierwsze, Wacek po paliwie lotniczym naprawd\u0119 by\u0142 nieobliczalny, po drugie paliwo lotnicze nie jest do picia, tylko do samolotów – Wacek móg\u0142 dosta\u0107 zatrucia albo czego\u015b jeszcze gorszego… Wi\u0119c Wacek zagra\u0142 va banque, odbi\u0142 si\u0119 pot\u0119\u017cnie w powietrze i… uderzy\u0142 g\u0142ow\u0105 w sufit. Wsta\u0142 jeszcze szybciej i wyskoczy\u0142 drugi raz, tym razem cios kierowa\u0142 si\u0119 prosto w twarz redaktora.
WTEM!<\/p>\n
– Stój! – rzek\u0142 spokojnie redaktor. I Wacek zatrzyma\u0142 si\u0119 w powietrzu! „Bardzo \u015bwietnie” – pomy\u015bla\u0142em. R\u0119ka nie wiadomo kiedy znalaz\u0142a upuszczon\u0105 przez Wacka butelk\u0119 i poci\u0105gn\u0105\u0142em spory \u0142yk. Zacz\u0105\u0142em widzie\u0107 kolory i s\u0142ysze\u0107 d\u017awi\u0119ki – dok\u0142adnie w takiej kolejno\u015bci – zwykle ludzie tak to odbieraj\u0105, gdy s\u0105 normalni. Wi\u0119c po pierwsze, wyrzuci\u0142em za okno legitymacj\u0119 zwi\u0105zku niedowidz\u0105cych i staraj\u0105c si\u0119 zachowa\u0107 naturalnie, zapyta\u0142em:
– Herbaty?
– Poprosz\u0119 – odpowiedzia\u0142 redaktor.
– Dla mnie te\u017c – westchn\u0105\u0142 zrezygnowany Wacek, zawieszony mi\u0119dzy niebem a ziemi\u0105.
– Dla mnie kawka – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 Krzysiu. W tej absurdalnej do\u015b\u0107 sytuacji stara\u0142 si\u0119 pokaza\u0107, \u017ce nic go to nie dziwi. Jednocze\u015bnie, chc\u0105c zrobi\u0107 co\u015b dobrego w ostatnich chwilach swojego \u017cycia, zbija\u0142 w panice karmnik dla ptaków. Krew sp\u0142ywa\u0142a z pokaleczonych palców, gdy w zdenerwowaniu po raz kolejny próbowa\u0142 przybi\u0107 daszek.<\/p>\n
Wi\u0119c poszed\u0142em spokojnie do kuchni, znalaz\u0142em jakie\u015b kubki, oczywi\u015bcie musia\u0142em je umy\u0107, nastawi\u0142em wod\u0119 i zala\u0142em herbat\u0119. Nie mia\u0142em tacki, wi\u0119c u\u0142o\u017cy\u0142em to na desce do krojenia i tak zanios\u0142em do pokoju. Uprz\u0105tn\u0105\u0142em stoliczek, zrzucaj\u0105c wszystko jednym \u015bmia\u0142ym posuni\u0119ciem.<\/p>\n
Podczas mojej nieobecno\u015bci oswobodzono Robercika, który u\u015bmiechni\u0119ty siedzia\u0142 i poprawia\u0142 odznaki. Gwarzy\u0142 cichutko z redaktorem (- Naprawd\u0119? Naprawd\u0119 by\u0142e\u015b, AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA PRZEPRASZAM PRZEPRASZAM, BY\u0141 DRUH w G\u0142ównej Kwaterze?).
Mareczek, nieobecny do tej pory w opowie\u015bci, wyszed\u0142 z szafy i próbowa\u0142 robi\u0107 dobre wra\u017cenie. Postawi\u0142em wszystko gdzie trzeba, pomimo rozmi\u0119k\u0142ej atmosfery i przed\u0142u\u017caj\u0105cej si\u0119 nieokre\u015blono\u015bci wróci\u0142em jeszcze po \u0142y\u017ceczki. Ojciec mój bowiem by\u0142 pu\u0142kownikiem i nauczy\u0142 mnie dok\u0142adno\u015bci. Brak \u0142y\u017ceczek zawsze irytuje. Dopiero potem zapyta\u0142em: – No wi\u0119c co chcia\u0142by pan od nas wiedzie\u0107?<\/p>\n
– Wi\u0119c… – zacz\u0105\u0142 i poci\u0105gn\u0105\u0142 \u0142yk z kubka – straszna u was woda. Nie to, co krystalicznie czysta woda kranowa z mojego rodzinnego Poznania. Ale! O czym mia\u0142em mówi\u0107… Aaaaa! Mianowicie, zostali\u015bcie wylosowani w\u015bród wszystkich studentów, którzy si\u0119 nigdy do niczego nie przydadz\u0105 i zostaniecie przeznaczeni na eksperymenty medyczne.
– Uff – westchnienie ulgi wyrwa\u0142o nam si\u0119 z garde\u0142. Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie sprawa okaza\u0142a si\u0119 niezwi\u0105zana z harcerstwem i z tym imbecylem Robercikiem. Ech, nawet w\u0105troby nie szkoda…
– \u017bartowa\u0142em. Tak naprawd\u0119 uratujecie ZWI\u0104ZEK HARCERSTWA POLSKIEGO!<\/p>\n
Nieeeeeeee! Poczu\u0142em \u017ce mdlej\u0119 i spadam w jak\u0105\u015b przepa\u015b\u0107… Czy to herbatka? Nawet je\u015bli tylko p\u0142uka\u0142em te szklanki, to nic nie powinno… Nawet je\u015bli p\u0142uka\u0142em… Nawet je\u015bli…<\/p>\n
Obudzi\u0142em si\u0119 dziwnie rozchwiany w jakim\u015b korytarzu. Wszyscy pozostali te\u017c tam byli (tylko Robercika brakowa\u0142o, ale raczej nas to nie zmartwi\u0142o), a redaktor naczelny prowadzi\u0142 nas coraz dalej i dalej. Mia\u0142 na sobie bia\u0142e prze\u015bcierad\u0142o i lekko unosi\u0142 si\u0119 nad ziemi\u0105. Jest to, \u017ce tak powiem, normalne w tego typu opowie\u015bciach. Drzwi do gabinetów by\u0142y pouchylane i widocznie zbli\u017ca\u0142a si\u0119 pó\u0142noc – \u015bwiat\u0142o ksi\u0119\u017cycowe \u0142agodn\u0105 smug\u0105 o\u015bwietla\u0142o dywany i portrety z nieznanymi twarzami. – Gdzie jeste\u015bmy do jasnej cholery? – pomy\u015bla\u0142em. – Wyra\u017caj si\u0119 – odpowiedzia\u0142 Springer – jeste\u015b w G\u0142ównej Kwaterze Harcerstwa.
Przytka\u0142o nas, my\u015bleli\u015bmy \u017ce Harcerstwo nie ma \u017cadnych kwater. Doszli\u015bmy do ostatnich drzwi, spod których wybiega\u0142a smuga \u015bwiat\u0142a i wtedy Springer si\u0119 zatrzyma\u0142.
– Uwa\u017cajcie… Zobaczycie co\u015b naprawd\u0119 strasznego. Musicie w to uwierzy\u0107, nie ma innej rady. A teraz – za mn\u0105!
I weszli\u015bmy do gabinetu z tabliczk\u0105 „Przewodnicz\u0105cy ZHP”. <\/p>\n
Rzeczywi\u015bcie – widok straszny. Za biurkiem siedzia\u0142 on. Mo\u017ce wygl\u0105da\u0142 nieco inaczej, by\u0142 troch\u0119 starszy, ale na pewno ten sam… Ten sam zielony mundur z wyhaftowanym nad kieszeni\u0105 pseudonimem. To by\u0142 Robercik.<\/p>\n
– Nie s\u0142yszy nas, bo pozostajemy w innym czasie. To, co widzicie, to przysz\u0142o\u015b\u0107. Wszystko to by\u0142o dla nas bu\u0142k\u0105 z mas\u0142em. Redaktor odszed\u0142 do nieba, my za\u015b udali\u015bmy si\u0119 do najbli\u017cszego lasu na ksi\u0119\u017cycow\u0105 polan\u0119. Tam bowiem mieli\u015bmy zawy\u0107 jak wilki, by przenie\u015b\u0107 si\u0119 z powrotem do swojej historii… <\/p>\n <\/p>\n Tak! Tak! Tak! U\u015bmiechn\u0119\u0142o si\u0119 do niego szcz\u0119\u015bcie, dostrze\u017cono go, dosta\u0142 szans\u0119 z prawdziwego zdarzenia. Mia\u0142 napisa\u0107 artyku\u0142 do „Na Tropie”. Chodzi\u0142 podniecony przez absolutnie calutki dzie\u0144, powtarzaj\u0105c – Springer, Springer, Springer! Och – och, panem moim jeste\u015b tylko ty, ty, tyyyyyyyyy!<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18468","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18468","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18468"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18468\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18468"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18468"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18468"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
– Nie b\u0119dzie chyba kolorowa – zauwa\u017cy\u0142 rzeczowo Wacek, o\u015bmielaj\u0105c si\u0119 przemówi\u0107 do redaktora pierwszy raz od unieruchomienia w mieszkaniu.
– Nie b\u0119dzie. Je\u015bli nic nie zrobimy, ten cz\u0142owiek zniszczy wszystko… Przysz\u0142a pora powiedzie\u0107, dlaczego jeste\u015bcie tutaj akurat wy.
\nRobert to prawdziwa chodz\u0105ca zag\u0142ada (pokiwali\u015bmy skwapliwie g\u0142owami), ale ja jestem harcerzem tak jak on… Nic nie mo\u017ce by\u0107 bardziej sob\u0105 ni\u017c jest<\/strong> – powiedzia\u0142 wyt\u0142uszczon\u0105 czcionk\u0105. By\u0142o to troch\u0119 w stylu Paulo Coelho, tote\u017c pogr\u0105\u017cyli\u015bmy si\u0119 w zadumie na dobre pó\u0142 godziny. Czekali\u015bmy nawet na dalszy ci\u0105g… Kiedy czego\u015b gor\u0105co pragniesz, to ca\u0142y wszech\u015bwiat sprzyja potajemnie…
– A JAJCO! – zakrzykn\u0105\u0142 Springer – Robercik niby rozumie wszystko na swój sposób, lecz \u015bmiem twierdzi\u0107, \u017ce nie jest to sposób prawid\u0142owy… Lecz ja nie mog\u0119 zrobi\u0107 nic… Moja moc nie dzia\u0142a na niego – jedynie wy mo\u017cecie co\u015b w nim zmieni\u0107, tak, \u017ceby wreszcie wyszed\u0142 (Springer z\u0142apa\u0142 ju\u017c w\u0105tek, powoli si\u0119 rozkr\u0119ca\u0142) wyszed\u0142 wreszcie ze swojego kokonu, swojego harcerskiego \u015bwiatka i zacz\u0105\u0142 wreszcie my\u015ble\u0107 nie le\u015bnymi schematami, a prawdziwym \u017cyciowym my\u015bleniem. Nie mo\u017cna by\u0107 ca\u0142e \u017cycie na jednym poziomie (heh, napisa\u0142em o tym kiedy\u015b super felieton) I tu jest wasze zadanie! Tylko wy go mo\u017cecie wypo\u015brodkowa\u0107 – jeste\u015bcie skrajni jak on, tylko w drug\u0105 stron\u0119. A Prawda le\u017cy po\u015brodku<\/strong> (wyra\u017anie si\u0119 znów podekscytowa\u0142).
– Co mamy wi\u0119c czyni\u0107, Panie? – zapyta\u0142 Mareczek. By\u0142 ministrantem zanim nas pozna\u0142.
– Na pocz\u0105tek przeczytajcie wszystkie moje felietony. S\u0105 naprawd\u0119 wspania\u0142e, bo i ja taki jestem. A potem mo\u017cecie napisa\u0107 kilka artyku\u0142ów do „Na Tropie”, bo potrzebujemy \u015bwie\u017cego spojrzenia z zewn\u0105trz. No i przeczytajcie Statut ZHP.<\/p>\n
Obrazek:http:\/\/www.spburzenin.prv.pl\/images\/strony\/harcerze\/harcerz.gif<\/a><\/p>\n\n\n
\n <\/td>\n phm. Wojciech Pietrzczyk<\/strong> – pilot Chor\u0105gwi Kieleckiej, dzia\u0142a w 33 Kieleckiej Harcerskiej Dru\u017cynie \u017beglarskiej "Pasat". Student etnologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, cz\u0142onek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Bilczy, sk\u0105d pochodzi.<\/td>\n \n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"