W kolejnej cz\u0119\u015bci przygód Robercika i jego weso\u0142ej kompanii z szafy wyskakuje szef HSR, z gadaj\u0105cego lustra przemawia „szefowa wszystkich w\u0119drowników”, naczelny Na Tropie przebiera si\u0119 za muzykuj\u0105cego Cygana, a rzecznik prasowy ZHP roni najprawdziwsze \u0142zy obdarowany bukietem ró\u017c.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
– Tak jest! – krzykn\u0105\u0142 Wacek najbardziej dziarskim tonem, jaki tylko umia\u0142 z siebie wydoby\u0107. Zaraz potem od\u0142o\u017cy\u0142 s\u0142uchawk\u0119 i jeszcze zasalutowa\u0142, w takim by\u0142 bojowym nastroju. By\u0142a sobota, wcze\u015bnie rano, w domu s\u0142ycha\u0107 by\u0142o jeszcze senne pomruki ch\u0142opaków przewracaj\u0105cych si\u0119 na drugi bok.<\/p>\n
– Pobudka, pobudka, pobudka, wstaaaaaaa\u0107! – rykn\u0105\u0142 Wac\u0142aw i sam rzuci\u0142 si\u0119 do szafy, aby zamieni\u0107 pi\u017camowe kalesony na pachn\u0105ce jeszcze sk\u0142adnic\u0105 (któr\u0105 sk\u0142adnic\u0105 – my to ju\u017c dobrze wiemy) bojówki. W tym czasie rozczochrany Krzysio si\u0119gn\u0105\u0142 pod \u0142ó\u017cko i wyci\u0105gn\u0105\u0142 spod niego tr\u0105bk\u0119-sygna\u0142ówk\u0119. – S\u0142u\u017cba! – pu\u015bci\u0142 do nas oko i wyszed\u0142 na klatk\u0119 schodow\u0105.<\/p>\n
– Pioooooon siódmyyyyyyyy! Pobudka pobudka, wstaaaaaaa\u0107! – krzykn\u0105\u0142 z u\u015bmiechem, a zaraz potem przystawi\u0142 instrument do ust. D\u017awi\u0119czna melodia dotar\u0142a do wszystkich mieszka\u0144ców nad i pod nami.<\/p>\n
Robercik sta\u0142 akurat na balkonie nad miednic\u0105 z deszczówk\u0105 (odk\u0105d zacz\u0119\u0142o si\u0119 lato, oszcz\u0119dzali\u015bmy wod\u0119 w ten sposób. G\u0142\u0119boko wierzyli\u015bmy, \u017ce w rezultacie wi\u0119cej jej zostanie dla Afryki. Oprócz tego Mareczek codziennie wysy\u0142a\u0142 do Senegalu jedno jab\u0142ko. "Dla mnie to tylko jedno jab\u0142ko – mówi\u0142 za ka\u017cdym razem – a dla nich… Dla nich… sami wiecie…" A my kiwali\u015bmy g\u0142owami ze zrozumieniem, bo przecie\u017c wiedzieli\u015bmy).
Wi\u0119c Robercik sta\u0142 nad t\u0105 miednic\u0105 i polewaj\u0105c sobie g\u0142ow\u0119 wod\u0105 z konewki nuci\u0142 melodi\u0119, któr\u0105 wygrywa\u0142a tr\u0105bka:<\/p>\n
…A gdy b\u0119dziem zasypiali
Niech ci\u0119 nawet sen nasz chwali…<\/p>\n
– Tfffffcoooo? – zakrztusi\u0142em si\u0119 us\u0142yszawszy, co pod\u015bpiewuje. W\u0142a\u015bnie gotowa\u0142em porann\u0105 herbat\u0119 na kocio\u0142ku (to te\u017c by\u0142a heca! "Kocio\u0142ek – nie mo\u017ce go na biwaku zbrakn\u0105\u0107! To wokó\u0142 kocio\u0142ka zgromadzisz swych harcerzy po porannym rozruchu, a przy duskusyi w ramach wieczornicy niechaj zasmakuj\u0105 ugotowanej prze Ciebie grochówki!" – przeczytali\u015bmy w podrzuconym nam podr\u0119czniku. Mieli\u015bmy by\u0107 wzorcowi, wiec kocio\u0142ek by\u0142 niezb\u0119dny. Troch\u0119 trudu w\u0142o\u017cyli\u015bmy w przygotowanie kr\u0119gu ogniskowego w M-3, jednak sta\u0142o si\u0119 to faktem. Po kilku wnioskach G\u0142ówna Kwatera ufundowa\u0142a nam okap i juz mo\u017cna by\u0142o zamieni\u0107 nasze \u017cycie w porz\u0105dny biwak, zgodnie z planem i rozkazem S3\/2008)<\/p>\n
Tak wi\u0119c:<\/p>\n
– Tfffffcoooo? – zakrztusi\u0142em si\u0119 us\u0142yszawszy, co pod\u015bpiewuje Robercik. I zaraz potem wyskoczy\u0142em na korytarz i szeptem spyta\u0142em Krzysia, co to on wygrywa, przecie\u017c to wieczorna piosenka!
– Przygotowanie do zaprawy poraaaaanneeeej, czaaaas pi\u0119\u0107 minut! Przypominam, \u017ce obow\u0105zuj\u0105 stroje gimnastyczne!- Krzykn\u0105\u0142, zagrawszy melodi\u0119 jeszcze raz, po czym wskoczy\u0142 do mieszkania i zatrzasn\u0105\u0142 drzwi.
– Dobre, nie? – zapyta\u0142. I parskn\u0105\u0142 \u015bmiechem – Niez\u0142y \u017cart, zagra\u0107 to z rana, haha! Ciekawe, czy kto\u015b si\u0119 zorientuje?
– Baczno\u015b\u0107! – rykn\u0105\u0142em w\u015bciek\u0142y – Nie wiesz czym grozi robienie sobie \u017cartów? Nie wiesz, po co to wszystko teraz robimy? Do\u015b\u0107 mamy k\u0142opotów? Chcesz znów stan\u0105\u0107 przed s\u0105dem harcerskim?
– Ooooch nieeee! – Mareczek us\u0142yszawszy „s\u0105d harcerski” zacz\u0105\u0142 w panice ubiera\u0107 mundur na lew\u0105 stron\u0119, a reszta momentalnie schowa\u0142a si\u0119 pod \u0142ó\u017cka. Zupe\u0142nie s\u0142usznie, po tym co si\u0119 sta\u0142o w zesz\u0142ym tygodniu… Byli\u015bmy wzorow\u0105 jednostk\u0105, wi\u0119c i wymagania mieli\u015bmy wy\u017csze. Nawet pozornie niewinne podstawienie nogi przypadkowo spotkanemu komendantowi chor\u0105gwi…<\/p>\n
– Spokój! – zawo\u0142a\u0142em – Springer idzie!<\/p>\n
Wyjrzeli\u015bmy za okno. To rzeczywi\u015bcie by\u0142 on, dzi\u015b dla niepoznaki szed\u0142 przebrany za graj\u0105cego na akordeonie Cygana, przed nim za\u015b bieg\u0142o dziecko z kubeczkiem. Nieliczni przechodnie wrzucali tam jakie\u015b grosze. Tylko który Cygan nosi chust\u0119 "Na Tropie"?<\/p>\n
– Przygotowa\u0107 si\u0119! – zawo\u0142a\u0142em. Ch\u0142opcy ostatnim ruchem poprawili koce na \u0142ó\u017ckach i stan\u0119li w szeregu. Us\u0142yszeli\u015bmy kroki na schodach i zawodz\u0105cy walc z "Nocy i dni", grany na charcz\u0105cym akordeonie. Od czasu do czasu przebija\u0142 tupot dzieci\u0105tka i brz\u0119k grosików.
– Jest na pierwszym pi\u0119trze – szepn\u0105\u0142 Krzysio
– Yhym… Teraz wchodzi na drugie – skuli\u0142 si\u0119 w sobie Mareczek – jak zwykle robimy?
– Jak zwykle – potwierdzi\u0142em – jest na trzecim, uwaga! – podszed\u0142em do drzwi i uchyli\u0142em je nieznacznie.
– Ohoho, jaki pi\u0119kny dzie\u0144. S\u0142ysz\u0119 akordeon, to na pewno ten stary Cygan (w tym momencie us\u0142yszeli\u015bmy co\u015b podobnego do pe\u0142nego satysfakcji "hehe", ale bardzo st\u0142umionego). A ostatni\u0105 osoba jakiej si\u0119 dzi\u015b spodziewamy to redaktor Filip Springer! (kroki zacz\u0119\u0142y rado\u015bnie podskakiwa\u0107) – Dobra, na miejsca! – Wacek wypr\u0119\u017cy\u0142 si\u0119 w szeregu. W drzwiach zadrga\u0142a klamka.
– Teraz! – szepn\u0105\u0142em.<\/p>\n
"Pójdziem rad, harcerzy polskich ród, harcerzy polskich ród! Spocznij!” – zabrzmia\u0142o pot\u0119\u017cnie. W drzwiach sta\u0142 ju\u017c nasz go\u015b\u0107.
– ooo, nie spodziwali\u015bmy si\u0119! – powiedzia\u0142em z wielkim przekonaniem – w\u0142a\u015bnie jeste\u015bmy po apelu, panie, eee, panie… W\u0142a\u015bnie, kim pan jest?
– HA! TO JA! Nie poznali\u015bcie mnie, co? – z dum\u0105 wykrzykn\u0105\u0142 druh redaktor i na dowód tego star\u0142 z policzka cz\u0119\u015b\u0107 \u015bniadej karnacji.
– Hmmm… Zupe\u0142nie si\u0119 tego nie spodziewali\u015bmy! – zabrzmia\u0142 pomruk podziwu.
– No tak, naturalnie, naturalnie, jestem przecie\u017c profesjonalist\u0105!
– Tak jest! – zawo\u0142ali\u015bmy rado\u015bnie. A potem jeszcze "hip hip, hurra!"
– Ale widz\u0119, \u017ce jeszcze macie troch\u0119 do roboty…<\/p>\n
No tak, trzeba by\u0142o zrobi\u0107 gimnastyk\u0119 dla bloku… Dzisiaj by\u0142a kolej na Robercika, który zasalutowa\u0142 tylko, szepn\u0105\u0142 z przej\u0119ciem "s\u0142u\u017cba!" i wyszed\u0142 na parapet. Efektownie zjecha\u0142 po rynnie w stron\u0119 formuj\u0105cych si\u0119 ju\u017c szeregów mieszka\u0144ców. M\u0142odzie\u017c szkolna niecierpliwie drepta\u0142a w miejscu, ostatni emeryci zje\u017cd\u017cali jeszcze wind\u0105…
– Mieszkaniami zbiórka! – pad\u0142a komenda i ju\u017c po chwili zapanowa\u0142 porz\u0105dek, umilk\u0142y szepty, a Robercik móg\u0142 zacz\u0105\u0107 od kr\u0105\u017cenia bioder.<\/p>\n
– Widz\u0119, \u017ce Wam dobrze idzie – Springer przez moment patrzy\u0142 z okna na podwórko, po czym odwróci\u0142 si\u0119 do nas. – Idea harcerstwa rozprzestrzenia si\u0119 do\u015b\u0107 szybko, wkrótce opanujemy ca\u0142e osiedle. W przysz\u0142ym tygodniu b\u0119dzie szkolenie na komendantów bloków…
– Mam spraw\u0119 – Wacek podniós\u0142 r\u0119k\u0119.
– Prosze, druhu Wac\u0142awie. Pami\u0119taj jednak, \u017ce nie mo\u017cesz u\u017cy\u0107 s\u0142owa "militaryzm".
– Czemu?
– Hmmmm… Nie i ju\u017c.
– Ale czemu nie mog\u0119 u\u017cy\u0107 s\u0142owa "militaryzm"?
– Jakiego s\u0142owa?
– "Militaryzm"
– Nie s\u0142ysza\u0142em o czym\u015b takim. Zobacz jakie pi\u0119kne lato za oknem! (A lato by\u0142o pi\u0119kne tego roku).
– Rano mia\u0142em telefon. Dzwonili z G\u0142ównej Kwatery i b\u0119dzie wizytacja. Przy\u015bl\u0105 tutaj cz\u0142owieka od wizerunku, \u017ceby sprawdzi\u0142 czy odpowiadamy jego programowi.
– Kiedy?
– W samo po\u0142udnie…<\/p>\n
***<\/p>\n
S\u0142o\u0144ce w\u0119drowa\u0142o coraz wy\u017cej po niebosk\u0142onie, a im wy\u017cej by\u0142o, tym bardziej zafrasowani byli\u015bmy my… Bo to by\u0142a pierwsza powa\u017cna kontrola – nie wiedzieli\u015bmy, jak si\u0119 przygotowa\u0107. Mareczek w panice czyta\u0142 "O metodzie harcerskiej i jej stosowaniu", a po ka\u017cdym rozdziale cichutko p\u0142aka\u0142. Wacek pr
\nzetrz\u0105sa\u0142 ca\u0142e mieszkanie w poszukiwaniu puszek, butelek i kapsli, które mog\u0142yby zdradzi\u0107 nieharcerski charakter naszego dotychczasowego \u017cycia. Z \u0142azienki dobiega\u0142y… radosne okrzyki. To odbicie druhny Anny B\u0142aszczak (https:\/\/natropie.zhp.pl\/content\/view\/741\/60\/) l\u015bni\u0142o coraz ja\u015bniej, a ja polerowa\u0142em lustro wszelkimi najlepszymi \u015brodkami.
– O, a tutaj jeszcze móg\u0142by\u015b przeczy\u015bci\u0107? – zapyta\u0142o odbicie, wskazujac naturalnie na… ram\u0119, której nie po\u015bwi\u0119ci\u0142em dostatecznej uwagi.
– Ooo, oczywi\u015bcie! A mog\u0142aby mi druhna powiedzie\u0107 co\u015b o tym…
– Nie mog\u0119 Ci nic powiedzie\u0107 na temat militaryzmu, poza tym pytaj o co chcesz.
– Niech druhna powie mi co\u015b o tym… wizytatorze?
– Aaaa, masz na my\u015bli Rzecznika Prasowego ZHP! Có\u017c, jest to druh Adam Zawadzki, znany ze swojego poczucia humoru, metod pracy i w\u0142asnego zdania na wiele, wiele tematów.
– Poczucie humoru…
– Mo\u017cecie spróbowa\u0107 uj\u0105\u0107 go jakim\u015b nietypowym \u017cartem…
– Nietypowym… Co\u015b wymy\u015blimy, mamy godzin\u0119.
– Powodzenia! Ale móg\u0142by\u015b podczy\u015bci\u0107 jeszcze tutaj?<\/p>\n
***<\/p>\n
– Przynios\u0142em wam troch\u0119 pozna\u0144skiej wody kranowej – u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 Springer i nala\u0142 do kubka troch\u0119 bia\u0142ej cieczy z p\u0119katego baniaczka.
– Nieeeee! – zzielenia\u0142 Wacek i pobieg\u0142 do \u0142azienki. ("Tylko nie po lustrze!" – dobieg\u0142 nas stamt\u0105d przestraszony g\u0142os)
– A mo\u017ce zróbmy mu \u017cart – zaproponowa\u0142em – podobno go\u015b\u0107 ma niesamowite poczucie humoru, wi\u0119c si\u0119 ucieszy, \u017ce nie tylko mamy pi\u0119kne mundurki, a ca\u0142y nasz blok ma otwarte próby przewodnikowskie, ale te\u017c mamy dystans do siebie i spory luz.
– Dystans do siebie to wspania\u0142a rzecz – przemówi\u0142 Robercik – czasem zak\u0142adam pagony do góry nogami, gdy\u017c zdaje sobie spraw\u0119 i\u017c wszystko jest pewn\u0105…
– ***** – ze zrezygnowaniem zakl\u0105\u0142 Wacek. Zrobi\u0142o nam si\u0119 przez moment przykro. A ju\u017c czasami my\u015bleli\u015bmy \u017ce Robercik jest normalny.
– pam param pam pam… – zanuci\u0142 Krzysio, my\u015bl\u0105c zapewne o czym\u015b bardzo odleg\u0142ym.
– …pam pam pam – doko\u0144czy\u0142 fraz\u0119 Mareczek.
– Most na rzece Kwai – mrukn\u0105\u0142 si\u0119 Wacek.
– Zróbmy tu szpital wojskowy! – rozpromieni\u0142 si\u0119 Filip Springer – niez\u0142y \u017cart, absurd jakich ma\u0142o!
– Ja mog\u0119 by\u0107 piel\u0119gniark\u0105! – zawo\u0142a\u0142 u\u015bmiechni\u0119ty Robert. Spojrzeli\u015bmy na niego z niesmakiem – Musi by\u0107 piel\u0119gniarka, w ka\u017cdym szpitalu jest – t\u0142umaczy\u0142 si\u0119 niepewnie.<\/p>\n
***<\/p>\n
Mieli\u015bmy tylko godzin\u0119, wi\u0119c praca nasza by\u0142a nieco prowizoryczna. Pod sufitami zawis\u0142y bia\u0142e prze\u015bcierad\u0142a, Krzysio wypisa\u0142 karty chorób i powiesi\u0142 na ka\u017cdym \u0142ó\u017cku. Wacek polewa\u0142 keczupem zabanda\u017cowanego Mareczka, który ze \u015bmiechem kuli\u0142 si\u0119 na \u0142ó\u017cku, rozpryskuj\u0105c czerwon\u0105 ma\u017a na pozosta\u0142ych. Na drzwiach zawis\u0142a informacja "Szpital wojskowy, niezatrudnionym wst\u0119p wzbroniony. Uwaga! Zagro\u017cenie epidemiologiczne!" Mi\u0119dzy \u0142ó\u017ckami przechadza\u0142a si\u0119 d\u0142ugonoga siostra z opask\u0105 na ramieniu i w profesjonalnym czepku (sk\u0105d Robercik go wzi\u0105\u0142? Nawet nie pytali\u015bmy…).<\/p>\n
Zapanowa\u0142a \u017cartobliwa atmosfera, zaraz sk\u0105d\u015b wzi\u0119\u0142a si\u0119 mandolina i ju\u017c p\u0142yn\u0119\u0142a wojskowa piosenka:<\/p>\n
Niech \u017cyje wojna! Muzyczka marsza r\u017cnie!
Wojna, pieni\u0105\u017cki sypi\u0105 si\u0119!
Wroga lej w imi\u0119 Boga,
Za cudz\u0105 kiesze\u0144 oddaj m\u0142ode \u017cycie swe!<\/p>\n
<\/p>\n
i ju\u017c tanecznym krokiem Robercik biega\u0142 to tu, to tam, banda\u017cuj\u0105c co popadnie, a gdy nadszed\u0142 odpowiedni moment, sam za\u015bpiewa\u0142:<\/p>\n
Po \u015bmierci Ci wykopi\u0105 wygodny wspólny grób,
Weso\u0142o jest tam ch\u0142opie, co krok to inny trup!
A gdy Ci\u0119 uczu\u0107 fala w mi\u0142osny popchnie sza\u0142
to z siostr\u0105 ze szpitala zabit\u0105 b\u0119dziesz spa\u0142!<\/p>\n
W tym momencie otwar\u0142y si\u0119 drzwi i wkroczy\u0142 ON. Zamarli\u015bmy, nie wiedz\u0105c, co pocz\u0105\u0107, lecz tylko na chwil\u0119. – Baczno\u015b\u0107!- zawo\u0142a\u0142 druh Springer, sam pr\u0119\u017c\u0105c si\u0119 w mundurze angielskiego lotnika. Spojrza\u0142 na swój strój i szybko poprawi\u0142 si\u0119:
– Attention!
i zaraz potem p\u0142ynn\u0105 angielszczyzn\u0105, z lekkim akcentem spod Hampshire zameldowa\u0142:
– Druhu Rzeczniku! Melduj\u0119 pierwszy szpital wojskowy na inspekcji! Stan: sze\u015b\u0107, obecni wszyscy!
– Spocznij – odpowiedzia\u0142 zaraz Druh Rzecznik, równie\u017c po angielsku, tylko akcent mia\u0142 taki jakby bardziej spod Liverpoolu. Natychmiast wyczu\u0142 to Krzysio i rzuci\u0142 \u017cartobliwie:
– Hey, Jude! Wykrwawiam si\u0119!
– Allright! – rzuci\u0142 Robercik i rzuci\u0142 si\u0119 do jego \u0142ó\u017cka z now\u0105 porcj\u0105 banda\u017cy.
– Naprawd\u0119 wykrwawia si\u0119! – zawo\u0142a\u0142 znad \u0142ó\u017cka, a Krzysio spod pachy puszcza\u0142 fontanny keczupu a\u017c pod sufit!
– Tracimy go! – naprawd\u0119 uda\u0142 mu si\u0119 ten histeryczny krzyk.
– Odsu\u0144 si\u0119 kobieto! – zawo\u0142a\u0142 Springer i ju\u017c przyk\u0142ada\u0142 mu do klatki dwa \u017celazka, a sam Krzysio rzuca\u0142 si\u0119 po \u0142ó\u017cku, imituj\u0105c elektrowstrz\u0105sy.
– Och, och, niech kto\u015b mi udzieli pierwszej pomocy!
– S\u0142ysz\u0119, \u017ce kto\u015b tu potrzebuje pierwszej pomocy! – i oto z szafy wypad\u0142 dh Jakub Sieczko.
– Druh Jakub Sieczko! – wyrwa\u0142o nam si\u0119 z garde\u0142.
– Tak to ja! Baczno\u015b\u0107!
wyci\u0105gn\u0105\u0142 z zanadrza ma\u0142y magnetofonik i postawi\u0142 na pod\u0142odze. Cichutki podk\u0142ad midi zagra\u0142 wst\u0119p, a druh Sieczko wypr\u0119\u017cony na baczno\u015b\u0107 za\u015bpiewa\u0142 krótki hymn:<\/p>\n
Czasem potrzebne Ci mleko, czasem potrzebny jest ser
Lecz gdy si\u0119 stanie nieszcz\u0119\u015bcie
Potrzebny Ci HSR!
Nam nie potrzeba zaszczytów, bo my jak pomocna r\u0119ka!
Bo dla nas liczy si\u0119 s\u0142u\u017cba
I weso\u0142a piosenka!<\/p>\n
– I kto potrzebuje pomocy? – rzuci\u0142 si\u0119 do \u0142ó\u017cka i oto jedn\u0105 r\u0119k\u0105 robi\u0142 ju\u017c masa\u017c serca a drug\u0105 przykr\u0119ca\u0142 odznak\u0119, na trzeci\u0105 za\u015b zak\u0142ada\u0142 r\u0119kawiczk\u0119 gumow\u0105 – bo niezwykle wa\u017cne jest te\u017c bezpiecze\u0144stwo ratownika. – Zaraz, zaraz, co\u015b mi tu nie pasuje… Keczup? Zaraz, zaraz, czy to jaki\u015b g\u0142upi \u017cart?
– \u017bAAAAAAAART! – zawo\u0142ali\u015bmy rado\u015bnie i ju\u017c wszyscy wstali z \u0142ó\u017cek, odrzucili banda\u017ce, a Robercik poci\u0105gn\u0105\u0142 za sznurek i nad nami rozwin\u0105\u0142 si\u0119 pi\u0119kny banner "WITAMY DRUCHA PSZEWODNICZ\u0104CEGO"
– Kto to pisa\u0142? – szepn\u0105\u0142em.
– Ja! – wypr\u0119\u017cy\u0142 si\u0119 dumnie Wacek – Fajna niespodzianka, nie?<\/p>\n
***<\/p>\n
Potem wszystko sta\u0142o si\u0119 bardzo szybko – kto\u015b podbieg\u0142 do druha Adama i chcia\u0142 go podrzuci\u0107 na wiwat na r\u0119kach, tylko \u017ce po\u015blizn\u0105wszy si\u0119 na jakim\u015b banda\u017cu wpad\u0142 na niego z ca\u0142ym impetem, tak \u017ce obaj wpadli w nasz MKO – Mieszkaniowy Kr\u0105g Ogniskowy. Druh Adam powoli wsta\u0142, otrzepa\u0142 z popio\u0142u swój galowy mundur, poplamiony przy okazji keczupem i wyszed\u0142. Przed drzwiami odwróci\u0142 si\u0119 i powiedzia\u0142 tylko jedno s\u0142owo: "Po\u017ca\u0142ujecie". "Chyba nie ma w zwyczaju przeklina\u0107 – pomy\u015bla\u0142em – sam bym si\u0119 nie powstrzyma\u0142". Teraz siedzieli\u015bmy i nie wiedzieli\u015bmy za bardzo, co ze sob\u0105 zrobi\u0107.<\/p>\n
– Mo\u017ce ty nam pomo\u017cesz? Jeste\u015b w ko\u0144cu od ratowania! – rzuci\u0142 Krzysio do siedz\u0105cego na \u0142ó\u017cku dha Jakuba Sieczko.
– Przykro mi, Harcerska S\u0142u\u017cba Ratownicza mo\u017ce wiele, lecz nie ratuje przed g\u0142upot\u0105 – powiedzia\u0142 jedno z m\u0105drzejszych zda\u0144 w tym odcinku. Zaraz potem stan\u0105\u0142 na parapecie i nadstawi\u0142 ucha.
– Ocho, kto\u015b potrzebuje resuscytacji! – rzek\u0142 do siebie i po\u0142o\u017cy\u0142 dwa palce na swej Odznace Ratownika – Czas na mnie, czuwaj! – zd\u0105\u017cyli\u015bmy jeszcze us\u0142ysze\u0107 i ju\u017c go nie by\u0142o – odlecia\u0142.
– Chyba trzeba b\u0119dzie go zwyczajnie przeprosi\u0107…
– Na pewno b\u0119dzie go trzeba przeprosi\u0107 – Mareczek poda\u0142 nam pismo z odpowiedni\u0105 piecz\u0105tk\u0105.
– Oho… Nie martwcie si\u0119, wymy\u015blimy co\u015b dobrego. Trzeba to zrobi\u0107 po naszemu, z jajem!- powiedzia\u0142 wreszcie druh redaktor.<\/p>\n
Spojrzeli\u015bmy po sobie z niepokojem. Ju\u017c do\u015b\u0107 mieli\u015bmy wyst\u0119pów, ale trze
\nba by\u0142o spróbowa\u0107. Ten ostatni raz.<\/p>\n
***<\/p>\n
Kolejni go\u015bcie zajmowali \u0142awki, wkr\u0105g by\u0142o zielono od mundurów. Po scenie przemykali si\u0119 jeszcze pracownicy techniczni, kto\u015b sprawdza\u0142 ostatni raz mikrofony – "jeden, jeden, dwa, dwa" – echo nios\u0142o si\u0119 po ca\u0142ym parku, publiczno\u015b\u0107 zgromadzona wokó\u0142 plenerowej sceny szemra\u0142a cichutko. Za scen\u0105 trwa\u0142y ostatnie gor\u0105czkowe przygotowania.<\/p>\n
To ju\u017c! Rozb\u0142ys\u0142o \u015bwiat\u0142o. Na scen\u0119 niepewnym krokiem wszed\u0142 Robercik.<\/p>\n
– Czuwaj! Witam wszystkich na wieczorku po\u015bwi\u0119conym Naszemu Drogiemu Druhowi Rzecznikowi. Dzi\u015b b\u0119dzie, eee, dzi\u015b przewidzieli\u015bmy w programie naszym tutaj… No w\u0142a\u015bnie to, co przewidzieli\u015bmy jest w\u0142a\u015bnie niespodziank\u0105, yyy – Robercik bardzo \u017ale znosi\u0142 trem\u0119, ale dzielnie par\u0142 dalej – mamy nadziej\u0119, \u017ce program spodoba si\u0119 Wam wszystkim, a szczególnie Naszemu Drogiemu Druhowi Rzecznikowi. Zapraszam!<\/p>\n
A w pierwszym rz\u0119dzie siedzia\u0142 sam Druh Rzecznik – na razie nieporuszony, lecz z ka\u017cdym kolejnym wyst\u0119pem twarz mu pogodnia\u0142a. Ch\u0142opcy zacz\u0119li od rzeczy ambitnych, na sam pocz\u0105tek posz\u0142a sztuka "Nasza Historia" – z niesamowit\u0105 finezj\u0105 przedstawione dzieje skautingu. I niektórzy twierdz\u0105, \u017ce nawet u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119, gdy na scenie Robercik jako Robert Baden-Powell podchodzi\u0142 Burów i zaskakiwa\u0142 ich g\u0142o\u015bnym "a ku-ku!", \u015bpiewaj\u0105c przy okazji na pogodn\u0105 melodi\u0119:<\/p>\n
Burze, straszny Burze,
w borze ko\u0144 twój bryka,
lecz mi nie ucieknie, lecz mi nie ucieknie
podejd\u0119 Ci\u0119 pi\u0119knie
Moja jest Afryka!<\/p>\n
za\u015b oczy mu powilgotnia\u0142y ze wzruszenia, gdy Wacek jako Andrzej Ma\u0142kowski t\u0142umaczy\u0142 pierwszy rozdzia\u0142 "Scouting for Boys" a Krzysio \u015bpiewa\u0142 rzewn\u0105 ko\u0142ysank\u0119:<\/p>\n
Ju\u017c Andrzej powieki ma ci\u0119\u017ckie
Ju\u017c Andrzej nad ksi\u0105\u017ck\u0105 \u015bpi
Zmog\u0142o go dzie\u0142o tak wielkie
Harcerstwo mu si\u0119 \u015bni!<\/p>\n
Wiele jeszcze by\u0142o atrakcji tego wieczoru: tradycyjne i nowoczesne piosenki harcerskie, pokazy gimnastyczne, by\u0142y te\u017c wiersze powa\u017cne, nagradzane brawami, a zdarza\u0142y si\u0119 te\u017c fraszki, po których salwy \u015bmiechu przetacza\u0142y si\u0119 przez widowni\u0119. A wszystko przygotowane przez nas, przez nas przedstawiane. Po godzinie pot la\u0142 si\u0119 z nas strumieniami. A\u017c w ko\u0144cu nadszed\u0142 fina\u0142owy moment.<\/p>\n
– Z \u017cartami ró\u017cnie bywa – zacz\u0105\u0142 Robercik wzruszonym g\u0142osem – czasem nie wychodz\u0105, czasem mog\u0105 sprawi\u0107 przykro\u015b\u0107, wbrew wszelkim zamierzeniom… Dlatego dzi\u015b za wszelkie b\u0142\u0119dy…<\/p>\n
I nad scen\u0105 zawis\u0142 ogromny banner, na którym by\u0142o tylko jedno s\u0142owo: PSZEPRASZAMY!<\/p>\n
(- Kto to pisa\u0142? – szepn\u0105\u0142em.<\/p>\n
– Ja! – wypr\u0119\u017cy\u0142 si\u0119 dumnie Wacek – Fajne, nie?)<\/p>\n
Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie nikt na to nie zwróci\u0142 tego wieczoru uwagi, bo nie wa\u017cna jest forma, ale tre\u015b\u0107! Zaraz do Druha Rzecznika podbieg\u0142 sam redaktor Springer z ogromnym bukietem czerwonych ró\u017c.<\/p>\n
– Oj, oj – tym razem druh Adam by\u0142 ju\u017c naprawd\u0119 wzruszony i nie móg\u0142 znale\u017a\u0107 odpowiedniego s\u0142owa.<\/p>\n
Nie musia\u0142, bo zaraz potem wszyscy obecni zawi\u0105zali ogromny kr\u0105g, a po lesie echo ponios\u0142o wspólny \u015bpiew.<\/p>\n
Wykorzystano tekst piosenki „Wojenka na weso\u0142o” Kapeli Czerniakowskiej<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
| <\/td>\n | phm. Wojciech Pietrzczyk<\/strong> – pilot Chor\u0105gwi Kieleckiej, dzia\u0142a w 33 Kieleckiej Harcerskiej Dru\u017cynie \u017beglarskiej "Pasat". Student etnologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, cz\u0142onek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Bilczy, sk\u0105d pochodzi.<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W kolejnej cz\u0119\u015bci przygód Robercika i jego weso\u0142ej kompanii z szafy wyskakuje szef HSR, z gadaj\u0105cego lustra przemawia „szefowa wszystkich w\u0119drowników”, naczelny Na Tropie przebiera si\u0119 za muzykuj\u0105cego Cygana, a rzecznik prasowy ZHP roni najprawdziwsze \u0142zy obdarowany bukietem ró\u017c.<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18562","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18562","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18562"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18562\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18562"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18562"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18562"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}} |