Sprawy damsko m\u0119skie maj\u0105 ogromny wp\u0142yw na kszta\u0142t \u015bwiata. Mia\u0142em jednego koleg\u0119 i chocia\u017c nikt nie przypuszcza\u0142, \u017ce to w jego przypadku mo\u017cliwe, zapl\u0105ta\u0142 si\u0119 w nie strasznie. Mia\u0142 na imi\u0119 Robercik.
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Tak by\u0142o od zawsze, czyli odk\u0105d Robercik zosta\u0142 harcerzem. To oczywi\u015bcie inna historia i opowiemy j\u0105 innym razem, a nie ominie to was, drodzy czytelnicy, bo warto zna\u0107 opowie\u015b\u0107 o cz\u0142owieku urodzonym na obozie… Na to przyjdzie czas. Ale jak wygl\u0105da\u0142y interesuj\u0105ce nas relacje? Gdyby zada\u0107 Robercikowi pytanie: „jakie s\u0105 dziewczyny?”, odpowiedzia\u0142by, \u017ce „ochotniczka, tropicielka, pionierka, samarytanka, harcerka orla, harcerka Rzeczypospolitej”. W pewnym sensie to prawda, a dla niego by\u0142a to ju\u017c najoczywistsza oczywisto\u015b\u0107, bo otaczaj\u0105ce go dziewcz\u0119ta by\u0142y niczym wi\u0119cej jak: ochotniczkami, tropicielkami… To podej\u015bcie mia\u0142o swoje wady i zalety, jednak Robercik si\u0119 tym nie przejmowa\u0142, ani nawet nie by\u0142 niczego \u015bwiadom. Z tego prostego powodu, \u017ce by\u0142 to jedyny system, jaki zna\u0142. <\/p>\n
<\/p>\n
Sytuacja zmieni\u0142a si\u0119 nagle, bardzo nieoczekiwanie. Wcale nie dlatego, \u017ce wypada umieszcza\u0107 nieoczekiwane zwroty akcji w opowiadaniach. Dlatego, \u017ce czasem spada to na nas jak grom z jasnego nieba i…<\/p>\n
<\/p>\n
– \u017buraw mi nie wyszed\u0142! – Krzykn\u0105\u0142 Robercik na ca\u0142y g\u0142os. Obwieszcza\u0142 to tylko sobie – rodzice wyjechali, a on siedzia\u0142 przy kuchennym stole i w czasie ich nieobecno\u015bci próbowa\u0142 si\u0142 w origami. Wokó\u0142 rozrzucone by\u0142o chyba ze sto kulek z papieru, do których do\u0142\u0105czy\u0142a kolejna. W dramatycznym ge\u015bcie ukry\u0142 twarz w d\u0142oniach. Nie wysz\u0142o kolejny raz, a przecie\u017c jutro mia\u0142 przeprowadzi\u0107 zbiórk\u0119 o origami! Potrafi\u0142 ju\u017c robi\u0107 prawdziw\u0105 skacz\u0105c\u0105 \u017cab\u0119, ale ile mo\u017cna zrobi\u0107 \u017cab i si\u0119 nie zanudzi\u0107 na \u015bmier\u0107? By\u0142o jedno wyj\u015bcie z tej sytuacji: skuli\u0107 si\u0119 w sobie i gorzko zap\u0142aka\u0107, nast\u0119pnie rycze\u0107 i bi\u0107 pi\u0119\u015bciami w stó\u0142. Po chwili zastanowienia stwierdzi\u0142, \u017ce to w\u0142a\u015bnie chcia\u0142by zrobi\u0107 i ju\u017c po chwili miota\u0142 si\u0119 w spazmach.<\/p>\n
<\/p>\n
– Czemu p\u0142aczesz? – Us\u0142ysza\u0142 nad sob\u0105 delikatny g\u0142os. Podniós\u0142 za\u0142zawione oczy i ujrza\u0142. Od stóp, wywijek, getrów, odpowiedniej d\u0142ugo\u015bci spódniczki, talii wraz z wci\u0119ciem i tak dalej, a\u017c do, jak to si\u0119 mówi, g\u0142ów, chocia\u017c to by\u0142a jedna, bardzo \u0142adna g\u0142owa. Na jej czubku beret. Zielony. W tym momencie jaka\u015b ogromna si\u0142a kaza\u0142a Robercikowi chyba po raz pierwszy w \u017cyciu… Sk\u0142ama\u0107. Nie zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 nawet zastanowi\u0107, czy to dobrze, czy \u017ale, gdy ju\u017c s\u0142ysza\u0142 siebie, chc\u0105cego brzmie\u0107 pewnie i odwa\u017cnie, mówi\u0105cego te s\u0142owa:
– Z tym p\u0142aczem to nie do ko\u0144ca tak… Po prostu nale\u017c\u0119 do kó\u0142ka dramatycznego i trenuj\u0119 swoj\u0105 rol\u0119. Przyznaj, sama da\u0142a\u015b si\u0119 nabra\u0107, co nie?<\/p>\n
Zapytawszy, czeka\u0142 chwilk\u0119 w niepewno\u015bci, po czym rado\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142a go ca\u0142ego, kiedy druhenka odpowiedzia\u0142a:
– Faktycznie, nabra\u0142am si\u0119. Jeste\u015b w tym ca\u0142kiem dobry!
A potem:
– Musisz by\u0107 chyba najlepszym aktorem w ca\u0142ym tym kó\u0142ku.<\/p>\n
I u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119. To by\u0142 chyba dok\u0142adnie ten kluczowy moment, nad którym zastanawiali si\u0119 filozofowie, poeci tworzyli tysi\u0105ce lepszych lub gorszych wersów, wszystko po to, by mimo wszystko udowodni\u0107, \u017ce nie jest to a\u017c tak banalne. <\/p>\n
<\/p>\n
Mija\u0142y godziny, dni i ca\u0142e lata. Trwa\u0142oby to jeszcze chwilk\u0119 d\u0142u\u017cej, gdyby druhenka nie przemówi\u0142a:
– Przysz\u0142am tutaj do druha, bo przys\u0142ali mnie z referatu, bo do niego posz\u0142am z hufca, bo moja dru\u017cynowa zachorowa\u0142a i…
– Nic si\u0119 nie przejmuj. – Uci\u0105\u0142 ten s\u0142owotok Robercik. Przy czym szed\u0142 krok dalej i stara\u0142 si\u0119, \u017ceby jego g\u0142os brzmia\u0142 radiowo. Poza tym poczu\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie najwi\u0119kszym specjalist\u0105 od wszelkich harcerskich prób, jakiego kiedykolwiek godna by\u0142a nosi\u0107 stara Ziemia. „To raczej zb\u0119dne” – mrukn\u0105\u0142 na widok ksi\u0105\u017ceczki z wymaganiami. „Ja wymy\u015bl\u0119 ci co\u015b specjalnego”. I wzi\u0105\u0142 si\u0119 do pracy. To by\u0142a najgruntowniej przedyskutowana (b\u0119d\u0105c szczerym – ze znawstwem przemonologizowana przez Roberta) próba na \u015bwiecie. Punkt po punkcie, z fanatyczn\u0105 sumienno\u015bci\u0105, a od czasu do czasu pada\u0142 \u017cart dla rozlu\u017anienia atmosfery. My\u015bl\u0119, \u017ce gdyby mia\u0142 rozpisa\u0107 prób\u0119 na stopie\u0144 harcmistrza, zrobi\u0142by to w pi\u0119tna\u015bcie minut, a w nast\u0119pne pi\u0119tna\u015bcie by j\u0105 zrealizowa\u0142. <\/p>\n
<\/p>\n
– Dobrze, \u017ce sko\u0144czyli\u015bmy, bo musz\u0119 p\u0119dzi\u0107 na korki z francuskiego – powiedzia\u0142a, gdy odprowadza\u0142 j\u0105 do samej furtki.
– Pi\u0119kny j\u0119zyk!
– Au revoir – po\u017cegna\u0142a si\u0119 wi\u0119c pi\u0119knie.
– Salut – odrzek\u0142 Robercik, bawi\u0105c si\u0119 my\u015bl\u0105, \u017ce oto pad\u0142y jedyne francuskie zwroty, jakie zna\u0142. O, przepraszam, by\u0142o jeszcze „bonjour” – to na nast\u0119pne spotkanie. I jeszcze „Je voudrais un kilo de pommes”, którego nie u\u017cy\u0142 chyba nigdy.<\/p>\n
<\/p>\n
Wróci\u0142 do domu. Na stole le\u017ca\u0142o jeszcze du\u017co papieru. W normalnych warunkach móg\u0142by zrobi\u0107 tylko jedno: próbowa\u0107 sk\u0142ada\u0107 tego cholernego \u017curawia, potem kilka razy podda\u0107 si\u0119, podnie\u015b\u0107 si\u0119 z upadku, rzuci\u0107 wszystkim o \u015bcian\u0119, tryumfalnie spróbowa\u0107 znów, a\u017c w ko\u0144cu, jak na prawdziwego Polaka przysta\u0142o, zajrze\u0107 do ksi\u0105\u017cki i zrobi\u0107 to porz\u0105dnie za jednym podej\u015bciem… Tym razem by\u0142o inaczej. Siad\u0142 przy stole i szepn\u0105\u0142 „och, Anno…”.<\/p>\n
<\/p>\n
By\u0142 ju\u017c wieczór, a Robercik wci\u0105\u017c siedzia\u0142 wpatrzony w dal. Nieco ni\u017cej, pod lini\u0105 horyzontu wyobra\u017conego na \u015bcianie, le\u017ca\u0142a kartka papieru, gdzie s\u0142owa sk\u0142ada\u0142y si\u0119 na przepi\u0119kne wersy, które stworzy\u0142 pod ogromn\u0105 presj\u0105 swojego wn\u0119trza.<\/p>\n
<\/p>\n
Przeszed\u0142em dzisiejsze drogi <\/p>\n „Bardzo porz\u0105dne, mucha nie siada” – mrucza\u0142 pod nosem i raz po raz drapa\u0142 si\u0119 o\u0142ówkiem to tu, to tam, by wyzwoli\u0107 wi\u0119cej twórczej mocy. A by\u0142a potrzebna, bo pisa\u0142 ju\u017c nast\u0119pn\u0105 zwrotk\u0119:<\/p>\n <\/p>\n Ka\u017cda z nich jest w\u0105ska dok\u0142adnie <\/p>\n No w\u0142a\u015bnie… Rzuci\u0142 o\u0142ówkiem w kota i zakl\u0105\u0142 siarczy\u015bcie. Nerwowo przechadzaj\u0105c si\u0119 po pokoju, szuka\u0142 rymu do „powieki”. I gotowa\u0142 si\u0119 w \u015brodku, kiedy jedynym uparcie przychodz\u0105cym do g\u0142owy s\u0142owem by\u0142o „kaleki”. „Jak twych oczu obraz kaleki” – s\u0142owo si\u0119 z niego wyra\u017anie naigrywa\u0142o, a on sta\u0142 bezradny. Niech to szlag! Oczywi\u015bcie mo\u017cna znale\u017a\u0107 jakie\u015b s\u0142ówko podobne w brzmieniu, które przy zachowaniu rytmu nie zwraca\u0142oby uwagi swoim lekkim niedopasowanie. „Harcerski”. Usz\u0142oby. Dopisa\u0142 i przeczyta\u0142, my\u015bla\u0142 chwilk\u0119, ale nie da\u0142o si\u0119 ukry\u0107 – „totalna \u017cenada”. Kocha\u0142 g\u0142ównie Harcerstwo, nosi\u0142 je w Sercu, ale tutaj co\u015b nie gra\u0142o. Ze smutkiem skre\u015bli\u0142.<\/p>\n <\/p>\n – „Daleki” dobrze pasuje. <\/p>\n Ka\u017cda z nich jest w\u0105ska dok\u0142adnie <\/p>\n Brzmia\u0142o dobrze.<\/p>\n ***<\/p>\n Plotka ma co\u015b wspólnego z ko\u0144cem \u015bwiata – nie znamy dnia, ani godziny, nie wiemy, czego si\u0119 spodziewa\u0107. Nie mamy poj\u0119cia, gdzie powsta\u0142a i kto j\u0105 spowodowa\u0142. Jest najgorsz\u0105 ze znanych plag.<\/p>\n – Podobno co\u015b kr\u0119cisz z Ank\u0105 – powiedzia\u0142 jakby od niechcenia Gaudenty, d\u0142ubi\u0105c zapa\u0142k\u0105 w z\u0119bie. Dla fasonu. Z trudno\u015bci\u0105 ukrywa\u0142 ciekawo\u015b\u0107. Id\u0105c, rozmy\u015bla\u0142. Po pierwsze, \u017ce Gaudenty o wszystkim wie. Ale Gaudenty, je\u015bli akurat nie produkuje s\u0142oików w hucie, to siedzi w hufcu. Mo\u017ce st\u0105d. I po drugie, nawet wa\u017cniejsze – mia\u0142 plan. Po raz pierwszy w \u017cyciu chcia\u0142 zaprosi\u0107 kogo\u015b do kina. <\/p>\n ***<\/p>\n Nie by\u0142o lekko – do tej pory Robercik ch\u0119tniej chadza\u0142 na biegi patrolowe, ni\u017c do kina. Najpierw trzeba by\u0142o przejrze\u0107 repertuar. Nic mu si\u0119 nie podoba\u0142o. Nie by\u0142o niczego, co móg\u0142by zrozumie\u0107: wschodnich sztuk walki, Stevena Seagala, Jean-Claude Van Damme by\u0142 nieobecny, \u017cadnych konkretów. Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie odnalaz\u0142 w ko\u0144cu polskie produkcje historyczne: dwa filmy o genera\u0142ach, a to by\u0142o co\u015b. „W ko\u0144cu Baden – Powell te\u017c by\u0142 genera\u0142em” – ucieszy\u0142 si\u0119. I zabra\u0142 si\u0119 za zapraszanie. Od razu zauwa\u017cy\u0142, \u017ce mo\u017ce to by\u0107 trudne, bo nie zna\u0142 ani jej adresu, ani nawet numeru telefonu… Tutaj ta historia mog\u0142aby si\u0119 zako\u0144czy\u0107, by\u0107 mo\u017ce by\u0142oby to lepsze rozwi\u0105zanie, bo wypadki, które nast\u0105pi\u0142y potem…<\/p>\n ***<\/p>\n Zosta\u0142 przecie\u017c Gaudenty. Gaudenty Jelonek mieszka\u0142 z rodzicami gdzie\u015b na skraju miasta. Nale\u017ca\u0142o do niego pój\u015b\u0107 w momencie, kiedy po powrocie z huty, zjad\u0142szy podany przez mam\u0119 obiad, odpoczywa chwilk\u0119, zanim w\u0142o\u017cy mundur i pójdzie planowa\u0107 kolejny rajd po najbli\u017cszej okolicy. Poszed\u0142 wi\u0119c Robercik, a Jelonek zaprosi\u0142 go do pokoju. By\u0142 to pokój prawdziwego harcerza, wi\u0119c Robert czu\u0142 si\u0119 jak u siebie – na \u015bcianach by\u0142y portrety Indian, stare korzenie, koszulka z autografami ca\u0142ej dru\u017cyny, kapelusz na dalekie wyprawy, ró\u017cne plecionki, plakietki z rajdów, w k\u0105cie sta\u0142 spakowany plecak. Na honorowym miejscu wisia\u0142 portret Filipa Springera – z domalowanymi w\u0105sami i rogami, przekre\u015blony grub\u0105, czerwon\u0105 kresk\u0105. Odk\u0105d w pewnej harcerskiej gazetce ukaza\u0142 si\u0119 artyku\u0142 Filipa, stawiaj\u0105cy Gaudentego w nieco z\u0142ym \u015bwietle, ów wypowiedzia\u0142 mu wojn\u0119, w\u0142\u0105czaj\u0105c w to próby wydawania w\u0142asnej gazetki. Z ró\u017cnym powodzeniem i odbiorem u innych, ale dla w\u0142asnej satysfakcji zawsze mia\u0142 \u015bwie\u017cy numer, wywieszony na drzwiach od pokoju.<\/p>\n <\/p>\n Robercik usiad\u0142 na \u0142ó\u017cku polowym i zanim przeszed\u0142 do sedna, porozmawiali o tym i o owym – o zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 obozie hufca, o biwakach, o reformie mundurowej. Kiedy chwila sta\u0142a si\u0119 odpowiednia, zapyta\u0142: <\/p>\n Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, Gaudenty by\u0142 tak zm\u0119czony nadmuchiwaniem butelek, \u017ce nie pyta\u0142 o nic wi\u0119cej, a Robercik móg\u0142 zmierzy\u0107 si\u0119 z tworzeniem krótkiej informacji tekstowej. Kilka godzin sp\u0119dzi\u0142 nad telefonem, aby wygl\u0105da\u0142o to na napisanego od niechcenia, zwyczajnego SMS-a. W ko\u0144cu mu si\u0119 uda\u0142o: „TU ROBERT B., MUSIMY JESZCZE POGADAC O TWOJEJ PROBIE. WYBIERAM SIE W TE SOBOTE DO KINA NA GENERALA NILA MOZE POJDZIEMY RAZEM, TO OD RAZU OBGADAMY SPRAWE?”. Szczególnie dumny by\u0142 z „obgadamy”. Po kilku minutach przysz\u0142a odpowied\u017a, która zmieni\u0142a wszystko. „W SOBOTE TO NIE, BO JADE Z MOIM CHLOPAKIEM DO ZAMOSCIA, ALE W INNYM TERMINIE OK. POZDRAWIAM”. Zrobi\u0142o mu si\u0119 ciemno przed oczami.<\/p>\n ***<\/p>\n „Nie no, normalka, przecie\u017c nie my\u015bla\u0142em sobie nie wiadomo czego” – \u0142agodnie przemawia\u0142 do siebie, ocieraj\u0105c \u0142zy. „A tak si\u0119 do Ciebie u\u015bmiecha\u0142a” – od czasu do czasu odzywa\u0142 si\u0119 w nim \u017bal. „Ale ka\u017cdy si\u0119 u\u015bmiecha” – odpowiada\u0142 mu Ch\u0142odny Realizm. „A taka fajna dziewczyna” – znów dochodzi\u0142 do g\u0142osu \u017cal. „Fajna to ma\u0142o powiedziane” – wtórowa\u0142 Realizm. Dodatkowo, \u017bal domaga\u0142 si\u0119 przelania go na papier, wi\u0119c Robercik siad\u0142 przed kartk\u0105 i zacz\u0105\u0142 pisa\u0107:<\/p>\n <\/p>\n W dywanie z rudych li\u015bci Ob\u0142oki ró\u017cnokszta\u0142tne La la la la la la, w jesienne dni A pi\u0119kna ta dziewczyna Pozosta\u0142 smutny pejza\u017c <\/p>\n – To brzmi, jakby\u015b sobie za du\u017co wyobrazi\u0142 – rzek\u0142 tata, spogl\u0105daj\u0105c Robercikowi przez rami\u0119. ***<\/p>\n Od tamtej pory, gdy zadacie Robercikowi pytanie o to, jakie wed\u0142ug niego s\u0105 dziewczyny, odpowiada: „ochotniczka, tropicielka, pionierka, samarytanka, harcerka orla, harcerka Rzeczypospolitej”. Musicie wiedzie\u0107: on tylko udaje, \u017ce nie rozumie pytania.<\/p>\n ***<\/p>\n Co gra\u0142o Robercikowi w g\u0142owie? Z kolegami spróbowali\u015bmy to zrekonstruowa\u0107 pewnego ciep\u0142ego popo\u0142udnia, efekty mo\u017cna oceni\u0107 tutaj: <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Sprawy damsko m\u0119skie maj\u0105 ogromny wp\u0142yw na kszta\u0142t \u015bwiata. Mia\u0142em jednego koleg\u0119 i chocia\u017c nikt nie przypuszcza\u0142, \u017ce to w jego przypadku mo\u017cliwe, zapl\u0105ta\u0142 si\u0119 w nie strasznie. Mia\u0142 na imi\u0119 Robercik.<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18893","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18893","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18893"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18893\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Dzie\u0144 odchodzi, zaraz zniknie do ko\u0144ca
Wciskaj\u0105 si\u0119 w szpary pod\u0142ogi
Smugi zachodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca<\/em><\/p>\n
Tak jak oczy, gdy si\u0119 przymknie powieki
Ale \u017cadna nie b\u0142yszczy tak \u0142adnie
Jak twych oczu u\u015bmiech…<\/em><\/p>\n
My\u015bla\u0142, \u017ce to jego Anio\u0142 Stró\u017c wreszcie przemówi\u0142. By\u0142o troch\u0119 inaczej – za nim sta\u0142 jego tata, który w\u0142a\u015bnie wróci\u0142 z wczasów. Na g\u0142owie mia\u0142 s\u0142omiany kapelusz, ni\u017cej koszul\u0119 w krat\u0119, spodnie typu bermudy, a na stopach sanda\u0142y. Opalony, z u\u015bmiechem na twarz mówi\u0142:
– „Daleki” pasuje, bo to jest o t\u0119sknocie, ta panna raczej tu nie siedzi, przynajmniej nie widz\u0119 (tutaj poprawi\u0142 okulary, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119), wi\u0119c jest daleko, no to „daleki” jak byk! Nawiasem mówi\u0105c,
\nwidz\u0119, \u017ce si\u0119 zakocha\u0142e\u015b i piszesz w zwi\u0105zku z tym wiersze.
– Och nie, tato! Po prostu jest konkurs poetycki i postanowi\u0142em wystartowa\u0107! – Pod koniec Robercik sztucznie si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142 i próbowa\u0142 si\u0119 za\u015bmia\u0107.
– Jasne, jasne… – s\u0142ycha\u0107 by\u0142o g\u0142os odchodz\u0105cego taty.<\/p>\n
Tak jak oczy, gdy si\u0119 przymknie powieki
Ale \u017cadna nie b\u0142yszczy tak \u0142adnie
Jak twych oczu u\u015bmiech daleki.<\/em><\/p>\n
– No wiesz, wszystko mo\u017ce by\u0107 – odpowiedzia\u0142 filozoficznie Robercik, daj\u0105c wyra\u017anie do zrozumienia, \u017ce nie przyk\u0142ada do tego wi\u0119kszej wagi – by\u0142a u mnie w domu, rozpisywali\u015bmy jak\u0105\u015b prób\u0119, nic wielkiego.
– Hmm… Prób\u0119.
– Pogadali\u015bmy troch\u0119, nawet sympatyczna.
– I co?
– I nic. Wszystko mo\u017ce by\u0107. Musz\u0119 lecie\u0107, mam korki z francuskiego.
– Z francuskiego? Odk\u0105d ci\u0119 znam, potrafisz tylko poprosi\u0107 o kilo jab\u0142ek.
– Au revoir – uci\u0105\u0142 rozmow\u0119 Robercik i poszed\u0142 swoj\u0105 drog\u0105.<\/p>\n
– Nie masz mo\u017ce numeru do tej Anki?
I zaraz doda\u0142:
– Chcia\u0142bym z ni\u0105 porozmawia\u0107 jeszcze o tej próbie, a przypadkiem skasowa\u0142em jej numer…
– Pewnie, \u017ce mam. Ja wszystkich znam, wszystko mam, orientuj\u0119 si\u0119. 608…
– O Bo\u017ce…
– Co?
– Nic, nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 darmowych minut… No, mów dalej…<\/p>\n
przysz\u0142a jesie\u0144 ju\u017c
Spadaj\u0105 z drzew kasztany
i wzbijaj\u0105 kurz<\/em><\/p>\n
p\u0142yn\u0105 po niebie
A na dole ja
\u015bpiewam tak\u0105 piosenk\u0119:<\/em><\/p>\n
si\u0119 mi\u0142o\u015b\u0107 \u015bni
La la la la la la, przy\u015bni\u0142a\u015b si\u0119 mi
w sukience z mg\u0142y
La la la la la la, tak smutno mi
w jesienne dni
La la la la la la, przysz\u0142a jesie\u0144 ju\u017c
przysz\u0142a ju\u017c<\/em><\/p>\n
Nie kocha\u0142a mnie
Odesz\u0142a wraz z jesieni\u0105
teraz z innym jest<\/em><\/p>\n
Wiatr za oknem st\u0119ka
Wiem, co on \u015bpiewa
To jest ta piosenka!<\/em><\/p>\n
– Nie nie, po prostu szykuje si\u0119 nast\u0119pny konkurs i…
– A tamten?
– No có\u017c… Zaj\u0105\u0142em drugie miejsce…<\/p>\n
„Ko\u0142ysanka o tobie”
http:\/\/w616.wrzuta.pl\/audio\/3KukI2szaCY\/kolysanka_o_tobie<\/a><\/p>\n\n\n
\n <\/td>\n phm. Wojciech Pietrzczyk<\/strong> – pilot Chor\u0105gwi Kieleckiej, dzia\u0142a w 33 Kieleckiej Harcerskiej Dru\u017cynie \u017beglarskiej "Pasat". Student etnologii na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, cz\u0142onek Ochotniczej Stra\u017cy Po\u017carnej w Bilczy, sk\u0105d pocho
\ndzi.<\/td>\n <\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"