Portret mistrza<\/strong><\/p>\n <\/p>\n
Niewielu jest artystów na naszej scenie, którzy mogliby si\u0119 pochwali\u0107 takimi umiej\u0119tno\u015bciami. Zapasiewicz – ju\u017c samo nazwisko budzi szacunek. Utalentowany aktor i re\u017cyser, ukochany nauczyciel. Zaczyna\u0142 niepozornie: studiowa\u0142 chemi\u0119 na Politechnice Warszawskiej, ale karier\u0119 naukow\u0105 ko\u0144czy\u0142 ju\u017c jako prodziekan Wydzia\u0142u Re\u017cyserii na warszawskiej PWST. Zadebiutowa\u0142 na deskach Teatru M\u0142odej Warszawy rol\u0105 Galois w „Ostatniej nocy”. Pó\u017aniej zwi\u0105zany by\u0142 jeszcze z nast\u0119puj\u0105cymi Teatrami: Klasycznym, Wspó\u0142czesnym, Dramatycznym i Powszechnym. Zagra\u0142 w nich niezliczon\u0105 ról i wci\u0105\u017c trwaj\u0105 spory, która z nich by\u0142a najlepsza: niewa\u017cne by\u0142o, czy wystawiano Gombrowicza, Dostojewskiego czy Szekspira – Zapasiewicz za ka\u017cdym razem prezentowa\u0142 absolutne mistrzostwo, o czym zreszt\u0105 doskonale wiedzia\u0142 i nie popada\u0142 w fa\u0142szyw\u0105 skromno\u015b\u0107. Pokaza\u0142 si\u0119 tak\u017ce w 170 ods\u0142onach Teatru Telewizji i wyst\u0105pi\u0142 w 70 filmach, z czego najbardziej znane to: „Ziemia Obiecana”, „C.K. Dezerterzy”, „Krótki film o zabijaniu”, „\u017bycie jako \u015bmiertelna choroba przenoszona drog\u0105 p\u0142ciow\u0105”. Ostatni film, w którym mo\u017cemy go ogl\u0105da\u0107, to „Rewizyta”. Wyst\u0105pi\u0142 tak\u017ce w kilku serialach. Ten imponuj\u0105cy dorobek zosta\u0142 wyró\u017cniony wieloma nagrodami, m.in. nagrod\u0105 im. Aleksandra Zelwerowicza, Diamentowym Mikrofonem, nagrod\u0105 za rol\u0119 w „Baalu” Bertolda Brechta czy Stomila w „Tangu” Mro\u017cka. Zosta\u0142 tak\u017ce po\u015bmiertnie odznaczony Krzy\u017cem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Lecha Kaczy\u0144skiego.<\/p>\n
<\/p>\n
Zbigniew Zapasiewicz nie by\u0142 przystojniaczkiem biegaj\u0105cym z obna\u017conymi musku\u0142ami. Nie posiada\u0142 nie wiadomo jakiego uroku czy charyzmy, ale by\u0142 pewny siebie i czu\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bciwym cz\u0142owiekiem na w\u0142a\u015bciwym miejscu. Wiedzia\u0142, \u017ce ma talent. Swoj\u0105 osob\u0105 udowodnia\u0142, \u017ce nie uroda, nie skandale i nie media czyni\u0105 aktora prawdziwym artyst\u0105. To ci\u0119\u017cka praca, mi\u0142o\u015b\u0107 do zawodu i dar. Sam definiowa\u0142 aktorstwo w nast\u0119puj\u0105cy sposób: „Od strony czysto profesjonalnej, poza jak najwszechstronniejszym opanowaniem warsztatu, obowi\u0105zkiem aktora jest wyzbycie si\u0119 kokieterii, wszelkiej sk\u0142onno\u015bci do ekshibicjonizmu i obrona na scenie ka\u017cdej postawy ludzkiej”. Klasa sama w sobie! Zmar\u0142 14 lipca.<\/p>\n
<\/p>\n
&nbs
\np;<\/p>\n
Prawdziwa m\u0105dro\u015b\u0107<\/strong><\/p>\n <\/p>\n
„Cokolwiek wiesz i umiesz, pami\u0119taj o tym, \u017ce jeste\u015b ignorantem i \u017ce wiedza twoja, jakkolwiek by\u0142aby rozleg\u0142a, nie si\u0119ga tego, co najwa\u017cniejsze. Prawdziwa m\u0105dro\u015b\u0107 na tym polega”. I tak\u0105 w\u0142a\u015bnie prawdziw\u0105 m\u0105dro\u015bci\u0105 odznacza\u0142 si\u0119 prof. Leszek Ko\u0142akowski, wybitny polski filozof. Wyk\u0142ada\u0142 na Uniwersytecie Warszawskim, kierowa\u0142 Zak\u0142adem Historii Filozofii Nowo\u017cytnej. By\u0142 wspó\u0142za\u0142o\u017cycielem warszawskiej szko\u0142y historyków idei (dziedzina zajmuj\u0105ca si\u0119 refleksj\u0105 nad polityk\u0105 i jej podstawowymi poj\u0119ciami). Jako cz\u0142onek PZPR by\u0142 pracownikiem Instytutu Kszta\u0142cenia Kadr Naukowych przy KC PZPR. Krytykowa\u0142 w\u0142adz\u0119 i odchodzi\u0142 od ustalonego modelu nauczania studentów, dlatego te\u017c w 1966 roku wydalono go z partii i usuni\u0119to z uniwersytetu, dwa lata pó\u017aniej za\u015b zabroniono mu publikowania i wyk\u0142adania, co zmusi\u0142o Ko\u0142akowskiego do emigracji. Uda\u0142 si\u0119 do Pary\u017ca, a nast\u0119pnie do Anglii, gdzie uczy\u0142 na Uniwersytecie Oxfordzkim. Jest to tylko jedna z presti\u017cowych szkó\u0142, w których naucza\u0142, by\u0142 bowiem zapraszany do wyg\u0142aszania wyk\u0142adów w Yale University, Berkley University czy University of Chicago. Jednak jego \u017cycie to nie tylko wyk\u0142ady, lecz przede wszystkim twórczo\u015b\u0107 literacka, a do jego ulubionych gatunków zalicza\u0142a si\u0119 powiastka filozoficzna. W bajkach i przypowiastkach, których najbardziej rozpoznawaln\u0105 cech\u0105 jest doskona\u0142y humor i ironiczno-\u017cartobliwy styl, Ko\u0142akowski analizuje zagadnienia i paradoksy filozoficzne, porównuje te\u017c ró\u017cne doktryny i szko\u0142y zwi\u0105zane z t\u0105 dziedzin\u0105. Najbardziej znane to „13 bajek z Królestwa Lailonii dla du\u017cych i ma\u0142ych” czy „Cztery bajki o identyczno\u015bci”.<\/p>\n
<\/p>\n
Do g\u0142ównych zainteresowa\u0144 profesora nale\u017ca\u0142a historia filozofii, w szczególno\u015bci od XVIII wieku, w tym doktryny liberalizmu oraz filozofia religii i kultury. Jego pogl\u0105dy mo\u017cna pozna\u0107 dzi\u0119ki licznym pracom po\u015bwi\u0119conym tej tematyce; napisa\u0142 m.in. „Szkice o filozofii katolickiej”, „\u015awiatopogl\u0105d i \u017cycie codzienne”, „Kultura i fetysze. Zbiór rozpraw”. Jest to jednak zaledwie wierzcho\u0142ek góry lodowej twórczo\u015bci pozostawionej przez tego znakomitego pisarza. W formie ksi\u0105\u017ckowej dost\u0119pne s\u0105 ju\u017c jego „Mini wyk\u0142ady o maxi sprawach”, nagrane dla Telewizji Polskiej, zawieraj\u0105ce drogocenne rozwa\u017cania na tematy dotycz\u0105ce prawdy, sprawiedliwo\u015bci, tolerancji i ró\u017cnych innych warto\u015bci. Zmar\u0142 17 lipca.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Ojciec rocka<\/strong><\/p>\n <\/p>\n
Ameryka\u0144ski muzyk i wynalazca sta\u0142 si\u0119 legend\u0105 ju\u017c za \u017cycia. Cz\u0142owiek-gitara by\u0142 bowiem nie tylko uzdolnionym instrumentalist\u0105, lecz tak\u017ce twórc\u0105 najpi\u0119kniejszej i najlepiej brzmi\u0105cej gitary na \u015bwiecie – nazwanej od jego imienia Gibson Les Paul. Dzi\u0119ki niej ukszta\u0142towa\u0142 ca\u0142e pokolenia muzyków oraz ich fanów i s\u0142usznie zosta\u0142 nazwany ojcem rock'n'rolla. Kto nie zna „Whole Lotta Love” Led Zeppelin, niech wstydliwie odwróci wzrok. Les Paul, a w\u0142a\u015bciwie Lester William Polsfuss, to chyba najwa\u017cniejszy innowator w dziejach szeroko poj\u0119tej muzyki rozrywkowej. Jest wynalazc\u0105 overdubbingu (nak\u0142adania kolejnych \u015bcie\u017cek d\u017awi\u0119kowych), efektu opó\u017anienia d\u017awi\u0119ku („delay”), a przede wszystkim gitary „solid-body”, czyli po prostu deski bez pud\u0142a rezonansowego. Bez tej gitary nie by\u0142oby rocka. Z jego geniuszu muzycznego i konstruktorskiego korzystaj\u0105 m.in. Jimmy Page, Joe Satriani i Slash – najwi\u0119kszy chyba mi\u0142o\u015bnik gitar spod znaku mistrza.<\/p>\n
<\/p>\n
Niemal do ko\u0144ca \u017cycia 94-letni Paul koncertowa\u0142, komponowa\u0142 i \u017cy\u0142 na najwy\u017cszych obrotach, czym cz\u0119sto wprowadza\u0142 w zdumienie swoich m\u0142odszych kolegów – a tak\u017ce lekarza. Z zapa\u0142em planowa\u0142 pono\u0107 swoj\u0105 kolejn\u0105 tras\u0119 koncertow\u0105, a jego wiek zdawa\u0142 si\u0119 nie mie\u0107 \u017cadnego znaczenia – liczy\u0142y si\u0119 wy\u0142\u0105cznie pasja i mi\u0142o\u015b\u0107 do muzyki. Zmar\u0142 13 sierpnia.<\/p>\n
<\/p>\n
http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=PU-PoUwECjI<\/a><\/p>\n <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Agata Lu\u015btyk, Piotr Skowro\u0144ski<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Minione wakacyjne miesi\u0105ce obfitowa\u0142y tak\u017ce w smutne wydarzenia. Zmar\u0142 Michael Jackson, zaraz po nim odeszli Zbigniew Zapasiewicz i Leszek Ko\u0142akowski. Nied\u0142ugo pó\u017aniej \u015bwiat obieg\u0142a wiadomo\u015b\u0107 o \u015bmierci Lesa Paula. Prezentujemy sylwetki tych Wielkich, aby uczci\u0107 ich pami\u0119\u0107 – oby nigdy nie zgin\u0119\u0142a. <\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18961","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18961","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18961"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18961\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18961"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18961"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18961"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}