Wrzesie\u0144 obrodzi\u0142 w premiery p\u0142yt. Pojawi\u0142o si\u0119 mnóstwo kr\u0105\u017cków, na które czekali\u015bmy od lat. Trudno by\u0142o wybra\u0107 z nich tylko jeden do tego numeru. A jako \u017ce stara mi\u0142o\u015b\u0107 nie rdzewieje – zabieramy si\u0119 za przes\u0142uchanie nowej p\u0142yty absolutnego klasyka thrash metalu! Zespó\u0142 ten pozostaje moim ulubionym zespo\u0142em od ponad dziesi\u0119ciu lat… 15 wrze\u015bnia \u015bwiat\u0142o dzienne ujrza\u0142o Endgame zespo\u0142u Megadeth!
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Pocz\u0105tki zespo\u0142u si\u0119gaj\u0105 pierwszej po\u0142owy lat osiemdziesi\u0105tych, kiedy to Dave Mustaine zosta\u0142 wykopany z Metalliki. Pomy\u015blcie, jakim cz\u0142owiekiem musia\u0142 by\u0107, skoro oficjalnie wyrzucono go z grupy, która z pewno\u015bci\u0105 z grzecznych ch\u0142opców nigdy si\u0119 nie sk\u0142ada\u0142a. Mniej oficjalnie mówi si\u0119, \u017ce Larsowi i Jamesowi niepotrzebny by\u0142 trzeci lider w zespole. W czasie krótkiego pobytu w Metallice Mustaine przygotowa\u0142 im materia\u0142 wykorzystywany na trzech p\u0142ytach i dopomóg\u0142 w staniu si\u0119 koncertow\u0105 legend\u0105. Odchodz\u0105c, umówi\u0142 si\u0119 z kolegami, \u017ce nie b\u0119d\u0105 wykorzystywa\u0107 utworów przez niego napisanych. Metallica umowy rzecz jasna nie dotrzyma\u0142a i st\u0105d pojawiaj\u0105 si\u0119 pewne podobie\u0144stwa riffów zespo\u0142ów Larsa i Dave’a.<\/p>\n
Kilka miesi\u0119cy pó\u017aniej Mustaine pozna\u0142 basist\u0119 Davida Ellefsona, z którym postanowi\u0142 za\u0142o\u017cy\u0107 swój zespó\u0142. Megadeth zaliczany jest do tak zwanej Wielkiej Czwórki Thrash Metalu, gdzie wraz z Metallic\u0105, Anthraxem i Slayerem wymieniani s\u0105 jako prekursorzy nowego gatunku muzycznego, który podbi\u0142 ca\u0142y \u015bwiat. W 1985 roku pojawi\u0142a si\u0119 ich pierwsza p\u0142yta, a rok pó\u017aniej legendarne „Peace Sells… But Who's Buying?”, które jasno ukaza\u0142o, \u017ce Megadeth mo\u017ce nagrywa\u0107 równie dobre p\u0142yty, co Metallica. Ale wystarczy ju\u017c historii. Dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 lat, dziesi\u0119\u0107 studyjnych p\u0142yt, \u015bmier\u0107 kliniczna frontmana – i dekad\u0119 abstynencji pó\u017aniej ukazuje si\u0119 Endgame.<\/p>\n
Jedena\u015bcie kawa\u0142ków i prawie czterdzie\u015bci pi\u0119\u0107 minut \u015bwietnej zabawy czeka ka\u017cdego, kto zdecyduje si\u0119 pos\u0142ucha\u0107 tego wydawnictwa. P\u0142yt\u0119 otwiera instrumentalne „Dialectic Chaos”, czyli dwie i pó\u0142 minuty nieprzerwanej solówki w oldschoolowym stylu. Pó\u017aniej jest ju\u017c tylko lepiej, bo pierwsza piosenka p\u0142ynnie przechodzi w inspirowane trylogi\u0105 Tolkiena „This Day We Fight”. Utwór w pe\u0142ni ukazuje charakterystyczny styl nowego Megadeth. Szybkie riffy i pr\u0119dko\u015b\u0107 perkusji nie pozwalaj\u0105 zapomnie\u0107, z jakim gatunkiem muzyki mamy do czynienia. Metalowa perfekcja, której dzi\u015b zazdroszcz\u0105 muzykom inne zespo\u0142y, dobija si\u0119 do naszych uszu z ka\u017cd\u0105 sekund\u0105 trwania Endgame.<\/p>\n
Trzeci utwór jest du\u017co spokojniejszy i bardziej melodyczny. „44 Minutes” porusza temat g\u0142o\u015bnego North Hollywood shootout czyli napadu z 1997 roku, w którym ucierpia\u0142o 19 osób, a uzbrojeni po z\u0119by napastnicy przez tytu\u0142owe czterdzie\u015bci cztery minuty walczyli na ulicach miasta z policj\u0105 i oddzia\u0142ami SWAT.<\/p>\n
Pocz\u0105tek kolejnej piosenki, czyli „1,320”, powoduje pojawienie si\u0119 u\u015bmiechu na twarzy ka\u017cdego fana grupy. D\u017awi\u0119ki wydobywaj\u0105ce si\u0119 z g\u0142o\u015bników przywracaj\u0105 wspomnienia tego, co zespó\u0142 prezentowa\u0142 na swoich p\u0142ytach ponad dwadzie\u015bcia lat temu, i tylko inny ni\u017c wtedy sposób \u015bpiewania Mustaine’a przypomina nam, \u017ce to ju\u017c nie s\u0105 lata osiemdziesi\u0105te. Ca\u0142a piosenka zbudowana jest w starym stylu i jest chyba t\u0105, która na Endgame cieszy najbardziej.<\/p>\n
„Bite the Hand” to utwór mówi\u0105cy o \u015bwiatowym kryzysie gospodarczym, z którym nikt nie mo\u017ce sobie poradzi\u0107. Zwraca uwag\u0119, \u017ce zach\u0142anni ludzie wprowadzaj\u0105 \u015bwiat w recesj\u0119, my\u015bl\u0105c tylko o pomno\u017ceniu swojego maj\u0105tku.<\/p>\n
„Bodies”, czyli kolejna bardziej p\u0142ynna, piosenka mówi o d\u0105\u017ceniu do celu po trupach. Pozwala chwil\u0119 odpocz\u0105\u0107 przed ci\u0119\u017ckim i mrocznym „Endgame”. Kawa\u0142ek o silnym zabarwieniu politycznym krytykuje decyzj\u0119 poprzedniego prezydenta USA i straszne skutki, jakie mo\u017ce przybra\u0107 wykorzystanie nowej ustawy tego kraju. Mowa o prawie do uwi\u0119zienia osób odmawiaj\u0105cych zamontowania w ich cia\u0142ach chipu pozwalaj\u0105cego na ich lokalizacj\u0119 i identyfikacj\u0119. Sze\u015b\u0107 minut ci\u0119\u017ckiego grania w piosence, która zas\u0142u\u017cenie sta\u0142a si\u0119 tytu\u0142ow\u0105, wprost zmusza do rytmicznego headbangingu.<\/p>\n
Na odpoczynek po „Endgame” panowie z Megadeth serwuj\u0105 nam odpr\u0119\u017cenie w postaci ballady „The Hardest Part Of Letting Go…”. Piosenka o rozstaniu zaskakuje gdzie\u015b w drugiej minucie doskonale pasuj\u0105c\u0105 parti\u0105 symfoniczn\u0105, gdzie przybiera szybsze tempo, aby pod koniec znów zwolni\u0107.<\/p>\n
Dziewi\u0105ty kawa\u0142ek, czyli „Head Crusher”, bardzo mnie zawiód\u0142. By\u0142 pierwszym singlem z p\u0142yty i piosenk\u0105, któr\u0105 mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 d\u0142ugo przed premier\u0105. Przez niego ba\u0142em si\u0119, \u017ce kr\u0105\u017cek b\u0119dzie s\u0142aby. Jest szybki, brutalny, ale w sumie nie wiem, co mo\u017cna „Head Crusherowi” zarzuci\u0107. Brakuje mu jednak czego\u015b, co sprawia, \u017ce piosenki nie zapominasz po minucie od ods\u0142uchania. Ca\u0142o\u015bci dope\u0142nia bezsensowny tekst o \u015bredniowiecznej maszynie tortur. To nie jest z\u0142y kawa\u0142ek, ale moim zdaniem to najs\u0142absze ogniwo nowej p\u0142yty, wi\u0119c tym bardziej nie rozumiem, dlaczego w\u0142a\u015bnie go wybrano do jej promowania.<\/p>\n
Kolejny utwór, „How the Story Ends”, wpasowuje si\u0119 w koncepcj\u0119 p\u0142yty, gdzie po czym\u015b ci\u0119\u017ckim pojawia si\u0119 kawa\u0142ek bardziej chwytliwy. Podobnie jak w „This Day We Fight”, mamy tu do czynienia z wojskiem zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 do s\u0142uchacza z proporcami i ogniem.<\/p>\n
P\u0142yt\u0119 zamyka „The Right To Go Insane”. Piosenka zaczyna si\u0119 od ciekawej partii gitary basowej, która towarzyszy nam do ko\u0144ca. Wpada w ucho i jest \u015bwietnym akcentem na koniec.<\/p>\n
Megadeth stali si\u0119 perfekcjonistami. Na koncertach graj\u0105 bezb\u0142\u0119dnie i wydaj\u0105 coraz lepsze p\u0142yty. Thrash to gatunek, który dla wielu mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 za ci\u0119\u017cki do s\u0142uchania, je\u015bli jednak chcecie si\u0119 w niego zag\u0142\u0119bi\u0107, zacznijcie od najlepszych. Wystarczy si\u0119gn\u0105\u0107 po Endgame.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Andrzej Walusiak<\/strong> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wrzesie\u0144 obrodzi\u0142 w premiery p\u0142yt. Pojawi\u0142o si\u0119 mnóstwo kr\u0105\u017cków, na które czekali\u015bmy od lat. Trudno by\u0142o wybra\u0107 z nich tylko jeden do tego numeru. A jako \u017ce stara mi\u0142o\u015b\u0107 nie rdzewieje – zabieramy si\u0119 za przes\u0142uchanie nowej p\u0142yty absolutnego klasyka thrash metalu! Zespó\u0142 ten pozostaje moim ulubionym zespo\u0142em od ponad dziesi\u0119ciu lat… 15 wrze\u015bnia \u015bwiat\u0142o […]<\/p>\n","protected":false},"author":152,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[236],"tags":[],"class_list":["post-18970","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-archiwum-2"],"acf":{"attached_posts":null},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18970","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/152"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=18970"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/18970\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=18970"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=18970"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/natropie.zhp.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=18970"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}