Co to w ogóle znaczy? I czy tak naprawd\u0119 mo\u017cna który\u015b zespó\u0142 okre\u015bli\u0107 mianem zespo\u0142u wiecznie \u017cywego? Zastanowi\u0119 si\u0119 nad tym, analizuj\u0105c kilka grup nazywanych przez niektórych legendarnymi.
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Gdy czyta\u0142am tytu\u0142 tego artyku\u0142u, kilkakrotnie zastanawia\u0142am si\u0119, jakie skojarzenia mo\u017ce wywo\u0142a\u0107. Zespó\u0142 wiecznie \u017cywy to taki, który istnieje ju\u017c d\u0142ugo i nadal ma si\u0119 dobrze (Radiohead, Metallica, U2, Massie Attack, Red Hot Chili Peppers, Depeche Mode i wiele innych). Dla niektórych b\u0119dzie to zespó\u0142, który potrafi powróci\u0107 po latach i w dalszym ci\u0105gu wprawia\u0107 fanów w ekstaz\u0119 (AC\/DC, Pavement, Guns’n’Roses, Blur i inne). By\u0107 mo\u017ce w kategorii „wiecznie \u017cywych” klasyfikuj\u0105 si\u0119 zespo\u0142y wy\u0142\u0105cznie legendarne (Queen, Sex Pistols, Led Zeppelin, The Clash, Jimi Hendrix, Bob Dylan, Pink Floyd i wiele, wiele innych). Uwa\u017cam, \u017ce te skojarzenia s\u0105 s\u0142uszne – ale ja mam jeszcze inne.<\/p>\n
Na pocz\u0105tku nasz\u0142a mnie refleksja na temat ca\u0142ej masy muzycznych powrotów. Jedn\u0105 z wiod\u0105cych przyczyn takiego stanu rzeczy jest po prostu \u0142atwy zarobek. Poza tym cz\u0119\u015b\u0107 solowych projektów muzycznych okazuje si\u0119 nietrafionymi próbami sprawdzenia siebie. W rezultacie samotni \u015bmia\u0142kowie opieraj\u0105 si\u0119 jedynie na popularno\u015bci dawnego zespo\u0142u (Ian Brown – dawny frontman Stone Roses, Julian Casablancas z The Strokes, Jarvis Cocker z britpopowego Pulp). Zastanowi\u0142am si\u0119 zatem: komu si\u0119 uda\u0142o? Znów wysyp pomys\u0142ów. „Zespo\u0142ami wiecznie \u017cywymi” postanowi\u0142am nazwa\u0107 te, których pami\u0119\u0107 piel\u0119gnowana jest dzi\u0119ki aktywno\u015bci dawnych ich cz\u0142onków. Wybra\u0142am trzy grupy mniej lub bardziej znacz\u0105ce w historii muzyki. Aktualnie ich cz\u0142onkowie zajmuj\u0105 si\u0119 innymi projektami – jednak zgodnie z my\u015bl\u0105, \u017ce póki jeste\u015bmy aktywni, ludzie b\u0119d\u0105 o nas pami\u0119ta\u0107, zaanga\u017cowanie w nowe, warto\u015bciowe projekty zapewnia \u017cywotno\u015b\u0107 legendzie dawnych grup. Pisz\u0119 o tym, o czym mog\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce jest dobre – lub chocia\u017c w cz\u0119\u015bci warto\u015bciowe.<\/p>\n
1. Sex Pistols Sex Pistols z takimi postaciami, jak Johnny Rotten i Sid Vicious nikomu nie trzeba przedstawia\u0107. Punkowa rewolucja uderzaj\u0105ca w ustrój nie by\u0142a w Wielkiej Brytanii wydarzeniem muzycznym, lecz spo\u0142eczno-kulturowym. Zespó\u0142 powsta\u0142 w 1975 roku, dzia\u0142alno\u015b\u0107 zako\u0144czy\u0142 w 1978 po nieudanej trasie po Stanach. Wydali jedn\u0105 p\u0142yt\u0119: „Never Mind The Bollocks, Here’s The Sex Pistols”.<\/p>\n „Anarchy In The UK”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=C8szRgIcYlY&feature=related <\/a> <\/p>\n S\u0105dz\u0119, \u017ce wiele osób nie s\u0142ysza\u0142o nigdy o zespole Public Image Ltd. za\u0142o\u017conym w 1978 roku przez Johna Josepha Lydona. W tym samym roku, kiedy rozpad\u0142o si\u0119 Sex Pistols, John Lydon, czyli nie kto inny jak Johnny Rotten, powo\u0142a\u0142 do \u017cycia jeden z najlepszych w historii zespo\u0142ów post-punkowych. W ksi\u0105\u017cce „Metal Box” (tytu\u0142 jednego z albumów PiL) Phil Strongman pisze o PiL jako zespole, w którym w ko\u0144cu chodzi o muzyk\u0119, bo przez okres dzia\u0142alno\u015bci Sex Pistols ma\u0142o kto wierzy\u0142 w muzykalno\u015b\u0107 Rottena. D\u0142uga lista muzyków wspó\u0142pracuj\u0105cych z PiL oraz lista o\u015bmiu albumów studyjnych \u015bwiadczy o warto\u015bci zespo\u0142u. PiL zako\u0144czy\u0142 dzia\u0142alno\u015b\u0107 w 1993 roku. W marcu 2009 roku og\u0142oszony zosta\u0142 powrót bandu. W tym roku b\u0119dzie mo\u017cna zobaczy\u0107 ich na festiwalach w USA i Europie. Po cichu licz\u0119, \u017ce b\u0119d\u0119 mia\u0142a szans\u0119 pój\u015b\u0107 na ich koncert tak\u017ce w Polsce…<\/p>\n Strona zespo\u0142u: http:\/\/www.pilofficial.com\/info.html <\/a> <\/p>\n „This Is Not A Love Song”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=9BGi8u8BtaA <\/a> <\/p>\n Skoro wyja\u015bni\u0142o si\u0119, \u017ce John Lydon to ta sama osoba, co Johnny Rotten, nie trudno zgadn\u0105\u0107, \u017ce trzecia pozycja na li\u015bcie jest po prostu solowym projektem by\u0142ego frontmana Sex Pistols. Gruby i brzydki John, osiad\u0142y w swojej brytyjskiej willi, nie walczy ju\u017c z ustrojem, ma swój program w telewizji i jeszcze troch\u0119 pod\u015bpiewuje. Solowo nagra\u0142 jeden album: „Psycho’s Path”.<\/p>\n „In The Sun”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=vAXfET_zalg <\/a> <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Blur<\/strong><\/p>\n 1. Blur W latach 90. na Wyspach Brytyjskich narodzi\u0142 si\u0119 Brit pop. Nie by\u0142 to gatunek muzyczny: raczej jaki\u015b trend, nurt w brytyjskiej muzyce i kulturze. Jak fani dwóch klubów pi\u0142karskich potrafi\u0105 si\u0119 zwalcza\u0107, tak fani wiod\u0105cych wtedy prym zespo\u0142ów, Oasis oraz Blur, toczyli boje mi\u0119dzy sob\u0105. Pó\u0142noc Anglii wraz z Manchesterem nale\u017ca\u0142a do Oasis, po\u0142udnie wraz z Londynem do Blur. Rywalizacj\u0119 mi\u0119dzy zespo\u0142ami zapocz\u0105tkowa\u0142y media. Pewnego dnia do sklepów trafi\u0142y single obu grup jednocze\u015bnie. By\u0142 to dobry pretekst do rozp\u0119tania sztucznej rywalizacji.<\/p>\n Co wa\u017cne w zaistnia\u0142ej sytuacji, Oasis po latach nie zmieni\u0142o si\u0119 w ogóle (no, w\u0142a\u015bciwie grali to samo, ale coraz gorzej z ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 p\u0142yt\u0105, a niedawno og\u0142osili rozpad), natomiast Blur zrobili swoje i zako\u0144czyli dzia\u0142alno\u015b\u0107 p\u0142yt\u0105 „Think Tank” w 2003 roku. Ten ostatni album brzmi zupe\u0142nie inaczej ni\u017c pozosta\u0142e – g\u0142ównie ze wzgl\u0119du na brak gitarzysty Grahama Coxona w sk\u0142adzie.<\/p>\n Blur z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 zaznaczy\u0142 swoj\u0105 obecno\u015b\u0107 w historii muzyki. Nie by\u0142o w tym co prawda nic bardzo prze\u0142omowego, ale jest to niew\u0105tpliwie kawa\u0142 dobrej muzyki: cz\u0119sto eksperymentalnej, uj\u0119tej nietypowo. Piosenki w karykaturalny sposób opisywa\u0142y \u017cycie Brytyjczyków, mówi\u0142y o stereotypach, o podziale klasowym. Blur wszystkie te tematy traktowali z przymru\u017ceniem oka.<\/p>\n „Parklife”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=dpO3S7aUs3I<\/a> <\/p>\n Kluczow\u0105 postaci\u0105 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 wszystkie wymienione zespo\u0142y jest Damon Albarn. Dla mnie cz\u0142owiek-orkiestra! Od magazynu „Q” otrzyma\u0142 nagrod\u0119 w kategorii „World’s Inspiration”; w zespole Blur g\u0142ównie jako wokalista.<\/p>\n W 1998 roku narodzi\u0142 si\u0119 wirtualny zespó\u0142; na pocz\u0105tku nikt nie wiedzia\u0142, kto stoi za tym niecodziennym projektem. Gorillaz powsta\u0142o spontanicznie i wypchn\u0119\u0142o my\u015blenie o muzyce z w\u0105skiego schematu. \u015awie\u017cy pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem projekt Damona Albarna i Jamiego Hawletta (rysownik, grafik) jest jednym z najlepszych, jakie przydarzy\u0142y si\u0119 muzycznemu \u015bwiatu. Poza udanymi po\u0142\u0105czeniami bardzo wielu ró\u017cnych gatunków (hip-hop, elektro, pop, muzyka etniczna, rock) warto\u015bci\u0105 zespo\u0142u jest podejmowana tematyka (spo\u0142eczne i polityczne zaanga\u017cowanie). Je\u017celi komu\u015b zdarzy si\u0119 zadurzy\u0107 w muzyce Gorillaz, zostanie tak\u017ce \u015bwiadkiem \u017cycia animowanych bohaterów. Na naszych oczach dorastaj\u0105, zmieniaj\u0105 wygl\u0105d, s\u0105 coraz brzydsi i bardziej zniszczeni. Ka\u017cdy ma swoj\u0105 histori\u0119 i swój charakter; Murdoc to za\u0142o\u017cyciel zespo\u0142u, 2-D jest kompletnie t\u0119py, ale wokal ma dobry, Russel by\u0142 przez pewien czas nawiedzony przez ducha (obejrzyjcie teledysk „Clint Eastwood”), a Noodle trafi\u0142a do studia Kong (tam mieszkaj\u0105 nasi bohaterowie) w przesy\u0142ce i jest Japonk\u0105. Wszystkie biografie animowanych postaci zosta\u0142y spisane. 2-D: http:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/2D_(Gorillaz) <\/a> <\/p>\n Murdoch: http:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/Gorillaz <\/a> <\/p>\n Russel: http:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/Russel_Hobbs <\/a> <\/p>\n Noodle: http:\/\/en.wikipedia.org\/wiki\/Noodle_(Gorillaz) <\/a> <\/p>\n Gorillaz & Madonna: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=0EkeAOrqcMY <\/a> <\/p>\n W gazecie „Co Jest Grane” przeczyta\u0142am kiedy\u015b, \u017ce Damon Albarn nigdy nie \u015bpi. Fakt. Kolejny jego projekt to The Good The Bad and The Queen. Jest to zespó\u0142 za\u0142o\u017cony w 2005 roku wraz z by\u0142ym basist\u0105 The Clash, Paulem Simononem, oraz by\u0142ym gitarzyst\u0105 The Verte, Simonem Tongiem. W 2007 roku wydali „The Good The Bad and The Queen”, zagrali koncerty i wstrzymali dzia\u0142alno\u015b\u0107. Albarn po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 stworzeniu Opery „Monkey Journey to The West” opartej na jednej z Czterech Wielkich Klasycznych Nowel pochodz\u0105cych z Chin, reaktywowaniu Blur, a ostatnio wznowieniu aktywno\u015bci Gorillaz. <\/p>\n „History Song”: http:\/\/www.youtube.com\/watch?v=WyvC6N5vGbE<\/a> 1. Joy Division Grupa m\u0142odych ludzi graj\u0105cych na gitarach szuka\u0142a wokalisty. Nazywali si\u0119 Warsaw – od piosenki Davida Bowie zatytu\u0142owanej „Warszawa”. Na og\u0142oszenie odpowiedzia\u0142 Ian Curtis. Pó\u017aniej zainspirowany ksi\u0105\u017ck\u0105 „Dom Lalek”, opowiadaj\u0105cej o obozie koncentracyjnym z czasów II wojny \u015bwiatowej, w którym kobiety zmuszane by\u0142y do \u015bwiadczenia us\u0142ug seksualnych, zaproponowa\u0142 zmian\u0119 nazwy na Joy Division. Od 1976 do 1980 roku ch\u0142opcy z Joy Division zdobywali coraz wi\u0119ksz\u0105 popularno\u015b\u0107 nie tylko dzi\u0119ki muzyce, lecz tak\u017ce nietypowej prezencji scenicznej Iana, który cierpia\u0142 na epilepsj\u0119. Zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce podczas koncertu pada\u0142 na scen\u0119 i dostawa\u0142 drgawek. To jeden z bardziej niecodziennych i mrocznych zespo\u0142ów z nurtu post-punk; trudno si\u0119 nadziwi\u0107 ile mroku i strachu mo\u017ce by\u0107 w m\u0142odym cz\u0142owieku. To wszystko siedzia\u0142o w g\u0142owie Curtisa! Jego niepouk\u0142adane \u017cycie doprowadzi\u0142o w ko\u0144cu do samobójstwa przez powieszenie we w\u0142asnym domu. \u015awietnym filmem na opowiadaj\u0105cym histori\u0119 Iana i zespo\u0142u jest „Control” Antona Crobijna. Polecam.<\/p>\n
Sex Pistols<\/strong><\/p>\n
2. Public Image Ltd. (PiL)
3. John Lydon<\/p>\n
2. Gorillaz
3. The Good The Bad and The Queen<\/p>\n
W marcu wyszed\u0142 trzeci album Gorillaz: „Plastic Beach”.<\/p>\n
Joy Division<\/strong><\/p>\n
2. New Order<\/p>\n