 Rok rocznie, mniej więcej w tym samym okresie, cały filmowy świat skupia się na jednym wydarzeniu. W tym roku w nocy z 7 na 8 marca powracamy do Kalifornii, aby razem z gwiazdami światowej sławy przejść po Czerwonym Dywanie. Czy jest to najbardziej prestiżowa gala rozdania nagród? Już słyszę odpowiedź wielu osób, byłoby to krótkie i wymowne „pffffffff!”. |
|
Czytaj całość…
|
 Mniejsze, większe, dłuższe, krótsze, filmowe, muzyczne, kulinarne, bywają różne, ale wszystkie tak samo mają ciekawy program i zawsze opuszcza się je bogatszym w nowe doświadczenia. Festiwale tworzone są z pasji, tworzą je ludzie ambitni i ciekawi świata. Najlepsze jest to, że poza dobrą zabawą dostajemy możliwość współorganizowania konkretnych wydarzeń. Jak? |
|
Czytaj całość…
|
 Mówi się o dwóch ścieżkach rozwoju współczesnego kina rosyjskiego. Z jednej strony mamy wystawne komercyjne superprodukcje, a z drugiej młode ambitne kino z zacięciem artystycznym takich twórców jak Bałabanow, Busłow, Wyrypajew. |
|
Czytaj całość…
|
 Chciałbym polecić książkę, która ani nie jest najnowszym hitem wydawniczym, ani jej autor nie jest (a nawet by nie chciał być) znany ogromnym rzeszom czytelników. Nie jest nawet włączona do kanonu szkolnych lektur – chyba by tam nie pasowała. Mimo wszystko uważam, że naprawdę warto przeczytać „Konopielkę” Edwarda Redlińskiego. |
|
Czytaj całość…
|
Strasznie podoba mi się temat numeru. I wcale się nie podlizuję. Wszystko dlatego, że często pada to słowo. Charakter. W ZHP kształtujemy charakter młodych ludzi, w próbach go sobie wyrabiamy, trzeba mieć charakter, żeby być dobrym instruktorem. I gdzie nie spojrzę, to praca nad sobą, siła ducha, rozumu, postępowanie po rycersku, wszystko się do jednego i tego samego odwołuje. 
My. Nasze geny zakodowane w dwuniciowej cząsteczce kwasu deoksyrybonukleinowego. Połowa od mamy, połowa od taty. Tylko jak z tego cukru, reszty kwasu i czterech zasad wynika to, jacy jesteśmy? Czy da się podzielić ludzi według ich charakteru? Czy działamy na tyle schematycznie, żeby dało się nas „zaszufladkować”? 
Harcerką jestem już od 14 lat. Pragnienie poznawania świata i innych kultur jest ważnym składnikiem mojej osobowości, częściowo także sposobem na życie. Granicę przekraczam kilka razy w roku, ale dopiero całkiem niedawno zaczęłam tak na dobrą sprawę rozumieć, że jestem skautką.
Napisałem felieton. Wysłałem do wydawcy. Wydawca przekazał do korekty. Korekta do fotoedycji. Fotoedytor umieścił na www.natropie.zhp.pl . Tam przeczytało go trochę osób. Pojawiły się komentarze i byłem zadowolony. Większość osób się ze mną zgodziła. I nagle pojawił się komentarz harcerki, który mnie zmroził.
W okolicach rozmów o Wielkim Poście, wpadłam na pomysł. A gdyby tak rzeczywiście jeść sam chleb i pić tylko wodę? Oczywiście od razu zrezygnowałam z 40 dni. Ale tydzień? Postanowiłam spróbować. Tak sobie.